Zoals gebruikelijk in 2012 was het ook deze ochtend weer bijzonder koud. Kees van Boxel had zelfs nog het ijs van zijn voorruit moeten vegen. We zitten alweer halverwege mei, maar het shirt korte mouw en de korte broek zitten nog steeds in de originele verpakking Maar ok, het was in ieder geval droog en er  stond nagenoeg geen wind. Dit maakte het allemaal gewoon tot erg lekker fietsweer. Niemand die onderweg dan ook in de problemen kwam.

In Ulicoten weer het gebruikelijke tafereel. Een groepje van een man of vier heel eventjes vooruit, maar al vlug weer ingehaald richting Meerle. Daarna nog diverse pogingen van de welbekende strijdlustigen onder ons, maar het zag er al snel naar uit dat deze groep en masse naar de finish zou gaan rijden. In een tumultueuze eindsprint, met een tegenligger als stoorzender in de laatste 100 meter, was het René Janssen die als eerste over de streep kwam.

Bij ‘t Knooppunt had Peter heel optimistisch de koffie buiten onder zijn nieuwe luifel geplaatst. Aan de muurkant konden we ons opwarmen aan de “biggenlampen” onder de nieuwe luifel, terwijl aan de terraskant de ruggetjes warmgehouden werden door de steeds feller wordende zonnestralen. Naast het bespreken van het koersverloop kwamen ook weer de nodige fysieke issues aan de orde. Zoals beschreven in het vorige ritverslag had Ronald afgelopen week zijn kwakkie ter controle in moeten leveren. Helaas voor hem was het nog geen “sein veilig”. Er was nog iets teveel leven in de brouwerij, en hij zal over enkele weken opnieuw wat bewijsmateriaal moeten inleveren. Ronald gaf aan dat vanwege bezuinigingen in het zorgpakket, verpleegsters dit niet meer oraal bij je afnemen, maar dat je noodgedwongen de hand aan je zelf dient te slaan. En zo kom je dan al snel op de vraag waar het woord “masturberen” vandaan komt.

Wikipedia zegt: Het woord masturbatie is mogelijk afgeleid van de Latijnse woorden mas en turbare, mannelijk(heid) en (heftig) bewegen. Een variant op deze etymologie is dat het eerste deel van het woord kan worden opgevat als manus, hand, en het tweede deel als stuprum, ontucht. De term werd in het Latijn gebezigd door Martialis in de vorm van ‘masturbor’. Dit is een deponent werkwoord, dus een actieve woordvorm als masturbare ontbreekt.

Ons orakel Bart Marinus had echter een geheel andere verklaring. “Het woord masturberen komt van het fenomeen dat beren, op zoek naar eten, gedwongen worden om in hoge bomen te klimmen maar dat ze door hun gewicht steeds weer naar beneden afglijden”. Met enig voorstellingsvermogen kun je dit herhaaldelijk omhoog klimmen en afdalen langs een verticale stam inderdaad koppelen aan de mannelijke variant van zelfbevrediging. Volgende week laat Bart wellicht wat meer los over de vrouwelijke kant. Hij moest dat eerst even thuis bij moeder de vrouw navragen. “Shit, da’s waar ook, het is moederdag!” Snel de glazen geleegd en naar huis op aan. Kijken of er nog iets te redden valt.

Groet Louis

Aan mij de eer om verslag te doen van het Van Boxel rondje op 6 mei 2012 op een dag die koud van start ging.  De wekker ging als vanouds om 7 uur nadat ik al 90 minuten had kunnen genieten van de wekker van onze Jules die vergeten was deze af te zetten. Ik kan me een andere nachtrust voorstellen, maar ja het hoort bij deze levensfase.

Zoals gezegd was het koud en er stond een venijnig windje, maar de sfeer voor de ochtend zat er al goed in nadat Christ zijn nummerplaathouder bijna kapot reed op Joost z’n fiets. Christ was deze ochtend zonder begeleiding, zelfstandig, in eigen auto,  naar de winkel gekomen.  Geen kattenpis, en zo goed als Christ, van vertrouwen is  ging hij volledig af op de aanwijzingen die Louis hem gaf bij het inparkeren.  Nu’n 3D tv is aan Christ niet besteed zullen we maar zeggen.  Het leek er even op dat we met een kleine groep van start zouden moeten, maar bij het vertrek kwamen de mannen uit het enclave gebied de bocht om nabij de plek waar 5 minuten eerder Servais Knaven met de Sky team  Jaguar, bij schoonouders stond, beladen met mooi materiaal.

In de buurt van de Galderse Meren kwamen we erachter dat Rene Jansen niet alleen een goed hondenfluisteraar is maar ook zweverige eigenschappen bezit. Hij ging zowaar de palm van Jaap Kooijman z’n hand lezen. Jaap ging met een voldaan gevoel de volgende 60 km in aangezien Rene hem een rijk en gelukkig leven toegezegd had. Ergens voorbij Ulvenhout ging Rob Kusters plassen, volgens mij. We hebben hem niet meer gezien. Het kan zijn dat hij, net als eerder dit seizoen, later inpikt maar wellicht hebben we te hard gereden en heeft hij het peleton niet meer kunnen pakken.  Ik heb een paar kopbeurten mogen rijden waarvan eentje wat korter omdat Peter Feskens last had van z’n liesblessure. Verder is er tijdens de tocht weinig spectaculairs gebeurt totdat de finale begon.

Vanaf de rooie weg werden de kopbeurten korter en nadat Jaap en ik de Zigraeck afgereden waren begon de carrousel op gang te komen. In de bocht zette Tonnie Snoei-eens(Boomverzorger) aan om de finale te openen. Bart ging met hem mee. Het trekken en snukken kon beginnen. Goed dat ik er nu aan denk, moet morgen nog wat ter controle aanleveren. Tot op Grazen bleven ze weg met op hun hoogtepunt een tweehonderd meter voorsprong, Bart had er een andere voorstelling van want in zijn beleving hadden ze ons nog een kunstje kunnen flikken door in Meerle bij de kerk links af te slaan om ons in chaos achter te laten, op zoek naar de koplopers.

We hebben ze uiteindelijk, na een slecht georganiseerde achtervolging,  kunnen pakken waarna het peloton richting de Goudberg kon koersen, het tempo ging gestaag omhoog. Peter die eigenlijk een blessure had speelde weer mee voor de prijzen. Zowel de bronzen als de zilveren Tonnie drongen weer aan. Bas van Boxtel speelde het link, Rene- gat in de hand-Jansen ( hij had zich gisteren besneden) zette de sprint in  om bijna ingehaald te worden door Bas maar volgens Bas heeft Rene gewonnen vandaag. Een heuse comeback.

Bij het Knooppunt was het wat onrustig, we werden lastig gevallen door toerfietsers die ook dachten gesponsord te worden door Het Knooppunt.  Hoewel wij de Servais Classic aan ons voorbij hebben laten gaan heeft het wel z’n positieve punten opgeleverd. Normaal wordt ons uitzicht in het café bepaald door wat lopers en de voluptueuze  Sjapappen maar dit keer kregen we menig bilpartij en cameltoe ( zie wikipedia.org) te verwerken. Het moet gezegd, deze ochtend werd opgevrolijkt door een paar goedgemutste wielrensters.

Nico liet zijn gezicht ook nog even zien, die was wel aan de Classic begonnen hetgeen hem niet in de koude kleren was gaan zitten volgens mij.

Vanaf woensdag as. gaan we vanaf 18:30 weer van start bij van Boxel in Galder om een ronde te rijden met een ieder die het niet kan laten. Voor de duidelijkheid, ’s woensdags hebben we geen fluitbeleid.

De koninginnedagrit is er meestal een waarbij de “eendagsvliegen” wellicht een kans maken op een overwinning. Het aantal deelnemers is vaak wat minder dan bij een normale zondagochtendrit. Voor wat betreft het aantal zat het inderdaad wel goed. Er waren uiteindelijk slechts 10 man die de versierde fietsentocht thuis hadden kunnen ontlopen. Alleen waren het dan wel tien “verkeerde” mannen, mocht je denken vandaag een slag te kunnen slaan. Nagenoeg alle coryfeeën waren aanwezig. Dit was een veeg teken: Het zou wel eens hard kunnen gaan vandaag. Gelukkig hadden enkelen de trappisten van de uitgebreide afterparty van de zondag ervoor nog in de benen zitten. Dat drukte het tempo nog wat. In een vliegende vaart werd de ronde zonder noemenswaardige problemen afgerakt, waarna Bas in een sprint de meeste macht over had. Velen hadden alsnog wat verplichtingen thuis, zodat we slechts met een man of vijf nog even een koffie en wat sterkers bij ‘t Knooppunt hebben gedronken. Raymond en Ronald (Kokx) aan de icetea en cola. Dat zie je niet zo vaak. Hoe zou dat nu komen?

Groet Louis

In de kroeg nog een aantal leuke discussies gehad.

Allereerst was het vandaag een heuglijke dag. Het was de eerste keer dat Jan Jansen geen klachten over zijn fysieke gesteldheid had. Normaal heeft Jan door de week weer zoveel pijn en leed gehad, dat het een wonder is dat ie op zondag nog kan fietsen, maar deze keer niets van dit alles. Dat beloofde wat voor de finale. Een ervaren rot als Jan, zonder een geldig excuus om af te haken, zou ons er waarschijnlijk wel even opleggen in de finale. Helaas…………….het mocht niet baten. Was Jan voor een keer pijnvrij, bleek een losstaand achterwiel alsnog roet in het eten te gooien. Jan heeft naar eigen zeggen voorzichtig uitgereden, maar durfde zich niet in de sprint te mengen. Yeah Right!  

Triest nieuws: De menukaart van (eet)café d’n Bud op de Dreef moest vanwege droeve omstandigheden aangepast worden. De kangeroebiefstuk is van de kaart gehaald en vervangen door een varkensschnitzel. Het blijkt dat de hond van René Jansen samen met een maatje (hond) alle zeven kangeroes inclusief jong van d’n Bud heeft aangevallen. De gevolgen waren fataal voor de kangeroes alsook voor de hond die helaas moest worden afgemaakt. Het blijkt dat een beetje kangeroe al snel €700 kost. Had ie ook een mooi setje wielen voor kunnen kopen. Gelukkig dekt de verzekering de schade.

Nog een kleine correctie op het ritverslag van vorige week. Westmalle Triple is inderdaad een biertje voor echte mannen, maar dan moet je er natuurlijk weer geen ‘ranja’ bij gaan doen. Als dat er in hoort, dan zat er dat echt wel ‘af fabriek’ in. Nu wordt het weer zo iets van “Ik lust eigenlijk geen bier, maar het staat zo stoer”.

Affijn, na nog een eindje lullen, toch maar op tijd naar huis gegaan. De jongens van de chocomel gingen er nog een toerke bij doen alvorens naar Baarle terug te rijden. Zelf ben ik rechtstreeks naar Chaam gereden. Als we de koninginnenacht goed doorkomen, dan treffen we elkaar weer morgenvroeg: “Same time, same place, new game”

Denk aan een extra binnenbandje en een pomp, want de bus zal er niet bij zijn.

Groet Louis

Affijn, terug naar de reden van ons uitstapje: Met toch nog een redelijke groep (het zouden er uiteindelijk 25 worden) gingen we de regen en de kou in. Joost en ondergetekende beten de (het mag ook) spits af. De kou en regen hadden een verlammend effect op de spieren. Daar waar het vorige week nog redelijk soepel over de Limburgse heuvels ging, moest ik al voor het viaduct bij Hazeldonk de kopbeurt overgeven. Niet vooruit te branden. Vanwege de nieuwe discipline moest Joost netjes mee achteraan sluiten, maar ik geloof niet dat hij dat heel erg vond. Ergens bij de Galderse Meren verlieten onze tortelduifjes Erik en Carlien het peloton. Die hadden waarschijnlijk bedacht dat er leukere dingen samen te doen zijn op zondagochtend dan in de kou en regen rond te fietsen.

De verdere rit was het een klaagzang van jewelste in de groep. Tonnie (grijs) wist al snel dat ie in Baarle af zou gaan draaien.  Het was voor mij pas ergens voorbij Riel dat de ergste kou uit de vingers was verdwenen. Schakelen en remmen ging slechts met de grootste moeite, en ook de mannen met winterhandschoenen moesten nog af en toe de handen warm schudden. Joost was al in Gilze afgedraaid vanwege zijn koude handen. Met mijn voeten was het al niet veel beter. Overschoenen liepen langzaam vol met het koude regenwater.

Ondanks de regen viel het volgens mij nog wel mee met lekke banden. Ik kreeg achteraf te horen dat Tonnie (grijs) nog in de bus had gezeten, maar of hij nu in Baarle daadwerkelijk afgedraaid is weet ik niet. Wie dat wel deed was Rob Kusters. Hij werd gedwongen tot de 29er deze morgen vanwege een foute schoeisel keuze, maar ergens lijkt het voor Rob niet uit te maken op wat voor fiets hij rijdt. Het ziet er allemaal even makkelijk uit. Patrick en Patrick hebben de verleiding in Baarle keurig weerstaan en zijn met ons nog de Hoogstratensebaan op gereden.

Langzaam werd het toch een beetje droger, zodat we ons nog op konden maken voor iets wat op een finale moest gaan lijken. Gezien de beroerde vorm van de dag zag ik dit stuk met vrees tegemoet. Als Jan Oomen (kennelijk heeft hij aan een valpartij met het schaatsen een whiplash overgehouden) en Rien Goos er niet bij zijn, dan ben ik verdomme de oudste van de groep. Zal alvast maar eens bij D’n Bud gaan informeren. Wel een beetje rustig aan rijden dan hé Toon?

De familie Jansen was vandaag met drie man vertegenwoordigd. René, Jan en gastrijder Frank. Benieuwd of ze dit keer tot samenwerking zouden kunnen komen. Van horen zeggen begreep ik dat er vorige week niemand op zat te wachten om Jan mee naar de finish te nemen, waardoor Tonnie (rood) na een paar bekende vluchtpogingen, daadwerkelijk van de groep weg kon blijven en zo zijn eerste overwinning in 4 jaar binnenhaalde. Chapeau. Aanvallen wordt altijd beloond, zie je wel!

Zo gezegd, zo gedaan. Om de bocht in Ulicoten was het dus weer Tonnie (rood) die er vandoor ging. Hij was de enige die gedurende de tocht alleen maar voordelen in de regen had gezien, en zette deze positieve energie om in een fikse versnelling. Na wat twijfelen was het eerst Ronald Kokx die naar hem toereed, waarna later Bas en Peter nog volgden. In het peloton waren het echter mannen die normaal niet zo vaak genoemd worden in de finale, die het vuile werk opknapten. Met name Richard van Loon, Marc Goossens en Leo van Boxel wisten het tempo goed op te voeren, en de vluchters werden zelfs teruggehaald. Van Meerle naar Chaam waren er nog een paar uitvalpogingen, waarbij op een gegeven moment zelfs Leo met een vluchtmaat (naam vergeten) er vandoor ging. Helaas voor hen niet van al te lange duur. In de laatste kilometers deed Tonnie (rood) wederom een poging, en het waren weer Ronald en Bas die ieder voor zich de aansluiting wisten te realiseren. Deze keer bleven ze wel vooruit. Alweer Richard, Leo en Marc die nog probeerden de groep terug te brengen, maar dit keer tevergeefs. Bas had het gaatje naar de voorste twee nog net niet gedicht als ik het goed gezien heb, en Ronald wist uiteindelijk Tonnie in de sprint voor te blijven.

Ondanks de natte kleren toch nog maar wat gedronken bij ‘t Knooppunt. We hebben nog even gesproken over de twee ritten van komend weekend. Een driepunter op koninginnedag. Is dat wel zo handig? Misschien beter om de rit van zondag en maandag om te wisselen? We zullen het als bestuur zo snel mogelijk laten weten, als er iets verandert in het plan. Krijg je geen mail, dan blijft het gewoon zoals het in het programma staat.

Verder hoorden we dat Leo zelfs aan een nieuwe fiets zit te denken voor zijn uitdaging op de Marmotte deze zomer. Gevraagd om ons deskundig advies hebben we Leo aangegeven dat een tripletje op een racefiets voor homo’s is en dat een echte vent alleen met een triple van Westmalle gezien wil worden. Na het eerste rondje wilde Leo  nog vlug één ‘blauwe’ want hij moest hoegenaamd op tijd naar huis. Toen wij een half uur later echter afrekenden stond diezelfde Leo nog vrolijk aan de tafel bij zijn vrienden van de Sjepapkes, die overigens ook allemaal met een tripletje rijden heb ik me laten vertellen. Benieuwd hoe laat het nog is geworden!

Groet Louis

‘s morgens om 8 uur kostte het even wat tijd voordat iedereen er was en alle logistieke zaken geregeld waren. Bij afwezigheid van Kees van Boxel moest er een andere bijrijder naast Christ gezocht worden. Bart Marinus had zich reeds per email aangemeld voor de heenreis en Jeroen van Veen wilde de terugreis wel vanuit de bus meemaken, waarvoor onze dank.  Voor vertrek alle rugzakjes in de bus, enkele bandjes nog even opgepompt en nog snel twee achterwieltjes bij in de bus gegooid. Het was deze keer zaak om vooral geen lekke voorband te rijden, aangezien in de bus slechts achterwielen aanwezig waren. Uiteindelijk om 8.15 uur toch op weg richting zuiden. Dat was ook de richting waar de wind vandaan kwam dus het was behoorlijk stoempen op de heenweg. De gedachte aan een lekker windje in de rug straks op de terugweg verzachtte echter deze pijn.

Voor het eerst weer een keer op de Garmin navigatie gereden. De route was dezelfde als vorig jaar, en dan blijkt ook dat je op dezelfde plaatsen fout gaat rijden als je niet uitkijkt. Gelukkig keken er wat attente coureurs mee, die tijdig wisten te waarschuwen wanneer het fout dreigde te gaan. Het moet gezegd worden: “Het twee aan twee van kop af” principe wordt tegenwoordig keurig gerespecteerd, en het zorgt ook voor rust in de groep. Er kon stevig doorgereden worden met een tempo tussen de 30 en 35 km/h en zonder al teveel oponthoud of problemen kwamen we steeds dichter bij ons reisdoel. In en rond Olen hebben we dit keer gekozen om op het fietspad te rijden in plaats van op de autobaan, hetgeen even voor verwarring zorgde toen het peloton via een fietstunneltje onderdoor linksaf ging, terwijl de bus bovenop het viaduct voor het stoplicht stond te wachten. Gelukkig wisten Christ en Bart dit tijdig te corrigeren. Bart vertelde me overigens op de terugweg dat Christ er heilig van overtuigd is dat we een bijrijder naast hem zetten voor  de gezelligheid op langere ritten. Laten we dit zo maar houden . Ik kan dit gerust hier schrijven, aangezien Christ toch geen computer heeft, en ook niet nodig heeft. En uiteindelijk is het ook een stuk leuker om met z’n tweeën 70 km achter een groep fietsers aan te sukkelen, dan alleen.

Net voor Scherpenheuvel toch nog even twee lekke banden. (achterbanden zoals afgesproken). Deze korte pauze werd gebruikt om de benen nog even rust te geven, alvorens de beklimming naar Scherpenheuvel ingezet werd. Traditiegetrouw werd op dit laatste stuk het veld weer helemaal aan flarden gereden, maar even later zaten we toch allemaal weer gezamenlijk binnen voor de koffie en de appeltaart met ijs. Ronald was, bij afwezigheid van Joost, de man van de catering. Het eerste kopje koffie kwam snel door maar de appeltaart en het tweede bakkie lieten even op zich wachten.  Het is toch niet dat ze niet weten dat wij langskomen op 2e paasdag.

De bedoeling was om via een andere weg terug te rijden, maar kennelijk had ik toch een minder recente versie van de rit in mijn Garmin geladen. Na een kort stukje richting Diest, kwamen we weer op de oude weg terug. Dit zullen we volgend jaar anders aanpakken. De wind stond lekker in de rug dus zonder al teveel problemen ging het weer huiswaarts. Na Olen zijn we toch weer wat oostelijker gaan rijden waardoor we via Bobbejaanland,  Gierle, Beerse en Merksplas weer op bekend terrein kwamen. Niet lang nadat we in Meer richting Meersel Dreef waren afgeslagen ging Bart er á la Tom Boonen vandoor. Aangezien het peloton toch zeker 35km/h reed, moet Bart met een snelheid van boven de 40 km/h zijn weggereden. Zou hij dit vol kunnen houden in zijn eentje? Het duurde vrij lang voordat de achtervolging op gang kwam en traditiegetrouw werd het peloton uiteengeslagen in wat kleinere groepjes. Bij de winkel van Kees bleek dat Bart het inderdaad had weten vol te houden, al was de groep achtervolgers hem dicht genaderd.

Al met al een geslaagde eerste toertocht van 2012 en de thuisblijvers hadden (weer eens) ongelijk!

Groet Louis

Het was mij niet bekend dat ik het weekverslag moest schrijven en ik heb dus niet erg goed opgelet deze dag. Normaal probeer ik wat levenslessen te koppelen aan de rit of gebeurtenissen in de rit. Berry Oomen heeft samen met een Dokter op kop gereden maar het duurde niet lang. Ik zag dat Berry snakte naar een gratis consult bij Jaap maar die gaf geen gehoor. Even gaf Berry nog gas op het viaduct bij de Galderse Meren maar zijn knie leek het te begeven. Ik heb hem daarna niet meer gezien. Dat de lente ook in Baol en Zondereigen begonnen was werd ook duidelijk. Op een heel kwetsbare en gevoelige manier hielp Jezus Silver Tonnie weer aan zijn banaan. De glimlach op hun beider gezicht sprak boekdelen.

Onderweg naar Dorst pikten er weer clubleden aan waaronder Bas met de Ridley Fast, een fiets die vanaf 40/kmu mee gaat helpen. Namens het bestuur wil ik de leden bedanken voor de “ vankopafprocedure”  het lijkt erop dat we keurig met z’n 2-en van kop af komen. Dit brengt veel meer rust in de tent. Vandaag ging het strenge gastrijder regiem goed en hebben we de gastrijder uit de omgeving Baol/Ulicoten alleen in de finale gezien. Ik had het geluk om naast Vincent te komen rijden hij had gisteren De Ronde gereden en wilde niet te lang op kop. We hebben Bas nog even laten werken aangezien hij dacht even vooruit te kunnen fietsen om een plas te doen om vervolgens aan te pikken. We hebben begrepen dat  hij de bus gebruikt heeft om bij te komen.

Richting Ulicoten werd het weer wat stiller in het peleton, de finale zat er aan te komen. Voor mijn beleving zat ik weer te ver voorin en wist dat ik rustig af moest wachten om gebruik te kunnen maken van een zot die in Ulicoten al te gaan racen. Het waren weer de gebruikelijk mannen die de finale kleur gaven.  De conditie in het peloton bleek nu al goed te zitten want niemand kwam voor de Goudbergseweg echt weg. Een voor mij persoonlijk mooi moment was de 50 km/u op de teller in de achtervolging. Ik reed een gat richting Raymond, die net aansluiting bij de kopgroep gevonden had, dicht. Eenmaal bijna bij dit groepje was ik er weer klaar mee voor vandaag en rolde richting de meet.   De sprint werd gewonnen door Bas op de Fast. Mischien heeft hij toch wat langer dan wij dachten achter de bus kunnen recupereren.

Al met al een mooie rit vandaag, tot de volgende week om 08:00 op 2^e Paasdag voor de rit naar het bedevaartsoort.

Met vriendelijke groeten,

Ronald van Rijsbergen

Aangezien ik na de eerste ontsnapping in Ulicoten al direct teruggeworpen was in de strijd, vroeg ik Joost een stukje te schrijven. Joost had echter ook niet de finale tot het einde meegemaakt, en zo werd Peter bereid gevonden om het verhaal compleet te maken. Ik kan nog wel even rechtzetten hoe de strijd losbarstte in Ulicoten. Het was niet good old Tonnie Snoeys die het spel op de wagen bracht, maar “d’n dokter uit Gilze”. Kennelijk was hij het zo beu om heel de tocht naar het gekwebbel van John Kuipers te moeten luisteren, dat ie gelijk met 50 in het uur er vandoor ging. Ik had de week ervoor geleerd van grijze Tonnie dat het veel makkelijker was om direct vooraan mee te doen, dan achteraf gaten dicht te moeten rijden, dus zo gezegd zo gedaan. En inderdaad, we waren heel even los met een veelbelovend groepje. Een krakend wiel en wat problemen met de ketting wierpen mij echter ver terug in het veld, en uiteindelijk heb ik samen met Nico een strijd tegen het zwarte gevaarte van Christ gestreden. Achter de bus…….. dat nooit dus! Uiteindelijk bleek dat nog niet zo makkelijk, want met Erik, Carlien en Jeroen achter de bus wist Christ het tempo nog goed op te voeren. Hij heeft ons nog even ingehaald, maar dat wekte bij ons dermate veel agressie op, dat we er bij de Ginderdoorstraat weer snel voorbijgestoken zijn. Nadeel van deze strijd is dat ie niet ophoudt bij de streep, maar pas eindigt bij ‘t Knooppunt en zo kwamen we weliswaar bijna als laatste, toch nog afgepeigerd binnen vallen.

Zoals gezegd het verdere verloop van de dag vind je terug in de verhalen van Joost en Peter. Veel leesplezier!

Groet Louis

Zondagochtend 25 Maart ging rond 07.30 de wekker;  was een kort nachtje geweest; klok verzet en laat in mijn nest na op zaterdagmiddag/avond nog diverse Hertog Jantjes naar binnen gewerkt te hebben. Niet geheel fris en fruitig bed uit gekropen; me in onze nieuwe strakke outfit gefrommeld, vrouw en kids nog houdoe toegeroepen en vervolgens mijn fiets buitengezet. Dju! Friskes deze ochtend; terug de garage in op zoek naar mijn handschoenen en overschoenen.

Net de straat uit wordt ik door een oudere dame met hond al tot stoppen gebracht; kijk gelijk bezorgd naar mijn fiets en kleding maar nee, ziet er allemaal prima uit.! Blijkt dat een minuutje eerder een Belse auto met hoge snelheid Galder had doorsjeesd en een auto had geschaafd welke rechts van de weg stond. Auto had flinke schaafwond en mevrouw in kwestie lichtelijk in paniek vroeg mij wat nu? Aangezien ik onderweg was naar van Boxel snel even wat toegeroepen van “hedde kenteken” of “witte van wie dieje auto is”  en mijn weg vervolgd. (Prioriteiten) Bij van Boxel aangekomen mijn verhaal verteld en Richard wist al gelijk te vertellen van wie deze auto was; welke bouwjaar; wanneer verkocht (2 weken terug) en aan wie! Zijn dag kon al niet stuk; weer werk aan de winkel op maandag! Verder viel op dat vele renners met korte vingers vertrokken aangezien het mooi zou worden  (maar dat was het nog niet!) Was behoorlijk fris en was zelf blij met mijn handschoenen. Was het groepje nog klein bij het vertrek onderweg sloten er weer diverse renners aan zodat we uiteindelijk weer met zo’n 30 man en route waren. Laatste waren Eric en Carlien die in Ulvenhout bijsloten; Carlien geleerd van de vorige tochten nam gelijk plaats midden in de groep naast Ton die met veel plezier zijn “goede” maat Rob inruilde met Carlien. Weet niet waar Ton en Carlien over spraken maar niet veel later liet Ton Carlien vol trots zijn banaan zien! De ronde zelf werd onder grote discipline verreden;  niet te lang op kop; op tijd wisselen 2 aan 2 en acceptabel tempo voor een ieder. Rob Kusters had andere plannen want na omgeruild te zijn door Carlien heeft hij een stuk een alternatieve route gereden en werd hij weer bijgehaald door de groep  net voor Gilze. Ondertussen werd de mist steeds dikker; was het bij  vertrek nog open weer; tussen Gilze en Baarle hing een dikke deken van mist. Richting Ulicoten was de mist minder en in de verte doemde de contouren van Teeuwen al weer op. Na de bocht doorgeslingerd te zijn was het as always Rooie Tonnie die met zijn blauw vehikel op volle snelheid probeer afscheid te nemen van de groep. Zoals gebruikelijk werd dit geen succes maar eens…eens…eens…! (je ziet ‘t  hem denken) Tja en toen.. waren het die Hertog Jantjes; kouwe benen; korte nacht; geen moraal..? Geen idee maar in het begin de tempowisselingen nog goed kunnen volgen maar net buiten Meel  liepen de benen vol en (leek) de banden leeg! (Naderhand hoorde ik van Ronald dat ik niet zo hard moet douwen maar ja dat ben ik thuis ook gewend) Al zwemmend zag ik langzaam maar zeker het gat met de groep groter worden. Haalde onderweg Kees nog in (sluit toch aan achter de bus riep hij nog….never dacht ik dus doordouwen!) Vers lid Hans haalde ik ook in en hij had het lef om in mijn wiel te blijven hangen dus nondedju! durdouwen om die “verse” er af te rijden wat gelukkig wel lukte! (pff.. nog een bietje trots gered) Bij aankomst bij Knooppunt snel nog een bakkie gedaan en wat sterkers. Ronald showde nog zijn droomfiets op zijn gsemmeke (Ridley nog iets) en met de gedachte dat ik wel eens een betere ochtend had gehad terug naar huis gehobbeld over de kinderkopkes. Volgende week herkansing!

Joost

(p.s. Peter zal een meer gedetailleerd verslag geven wat er voorin de groep gebeurde in de laatste kilometers)

De weergoden hadden ons goe liggen vandaag. Heel de week ’n strak zonnetje aan de hemel zodat iedereen in een bovengemiddelde lentestemming verkeerde en zich dus in een soort van zomertenue hees. Bij vertrek hing er wel wat mist maar ’n tandje erbij zou er voor zorgen dat het afgetrainde sportlichaam spoedig op bedrijfstemperatuur kwam. Niets was minder waar, bij van Boxel aangekomen verrekte ik al langs alle kanten van de kou en dat bleef zo tot de derde helft, en ik was niet de enige. Weergoden, ze kunnen de boom in.

De groep was vandaag niet al te groot, ik denk een mannetje of  27/28, en er stond een bescheiden windje wat er voor zorgde dat de rit zo goed als vlekkeloos verliep. Vorige week stond er wat meer wind en dan zie je al snel dat het met de discipline wat minder loopt. In dat geval is een tweede waaier geen overbodige luxe en Louis dacht daar ook zo over, jammer dat dat niet door iedereen begrepen werd. Vandaag hadden we 2 aanpikkers die na enige uitleg omtrent onze nieuwe regels toch nog knap in de weg bleven rijden. Onze vrienden uit Etten-leur losten dit op door hen kennis te laten maken met de wegberm waarna de boodschap wel duidelijk was.

Richting Ulicoten leken de meeste onder ons nog in goede staat gezien het peloton zich over heel de breedte van de weg in elkaar schoof om zo in een zo goed mogelijke positie te komen voor de finale. Er is altijd wel iemand die meteen het gas erop zet en de aanval kiest wat nu ook weer het geval was dacht ik,  al zat ik zelf vrij ver van achter en heb dus niet gezien wie deze keer de aanval zocht. Aangekomen bij de voorste helft van het peloton bleek dat er inderdaad al een groepje was gevlogen met niet de minste namen (zaten echt een paar leuke namen bij)  Ik had van Ton begrepen dat Rob aan de beurt was vandaag en dat Ton eventuele obstakels uit de weg zou ruimen wat achteraf niet nodig bleek. Ik dacht echter dat Rob niet bij die ontsnapping zat dus vertrouwde op ons Ton dat hij dat gat wel ff dicht zou rijden om Rob terug te brengen naar de kop van de wedstrijd. Ik vond het wat lang duren en keek daarom nog eens goed naar het groepje ontsnapten en wat bleek, voortvluchtige Rob zat er wel bij. Van horen zeggen was de samenwerking in G1 verre van optimaal en konden we ook zonder stoorzender Ton toch aansluiting vinden waarbij Ronald K uit G het grootste deel voor zijn rekening nam.

Na wat temporiseren en versnellingen besloot Rob het toch nog eens te proberen waarop Ronald K uit G en Nanko aansluiting probeerden te vinden, Nanko sloeg daarin. Ze hadden snel een redelijk gat, maar waren maar met  zijn twee en het was nog ’n heel eind. Samen dat gat dichtten moet toch wel lukken dacht ik zo. Maar de samenwerking verliep net zo beroerd als bij het eerste groepje aanvallers dus de vogels waren gevlogen. Hoewel in een laatste poging het toch nog spannend leek te worden maar Nanko offerde zich op en zo kon Rob zijn welverdiende eerste overwinning van het seizoen in ontvangst nemen.

Over de derde helft kan ik kort zijn, een kleine 2 uur. Ronald v R uit G aangehoord over zijn nieuwe Riddley. Er moet nog wel wat af Bas.

Groetjes, Peter Feskens

De kopbeurten werden langzaam aan wat korter en ik vermoed dat een paar sterkere jongens gebruik maakten van de discipline om samen met de ander van kop af te komen mocht de mindere renner, van vandaag, naar achter willen.  Richting Theeuwes in Ullicoten werd het tempo weer flink opgevoerd hetgeen wat beloofde voor de finale. Op dat moment zat ik redelijk achterin het peloton maar kon de Red Bull wederom waarnemen als ontsnappende man. Je zou toch denken dat hij onderhand wel weet dat dit net een stukske te vroeg is, zeker zonder mede ontsnappers.  Het tempo kwam rond de 40+ te zitten richting de grens en het blijft voor mij een klote stuk met die scheuren in de lengterichting van de weg. Sommigen zijn zo slim om op de betonnen rand te gaan rijden maar dat bleek even later geen vanzelfsprekend succes. Op zo’n 150 meter voor Meel hoorde ik een paar dingen; piepende remmen, geritsel in het gras en “ hé lul” . Het was Erik, zijn tocht was toch al niet zonder gebreken gelopen, nu werd hij in de kant gereden met 45 in het uur door het nieuwe lid met Titanium fiets. Het zal geen opzet geweest zijn, maar het toont nogmaals aan dat elke finale risico’s met zich meebrengt.

Ondertussen kon ik redelijk bijblijven maar ik begon wel een en ander te voelen.  Ben nl. een paar weken uit de running geweest als gevolg van een heuse vasectomie. Als fietser maak je jezelf soms om de gekste dingen druk maar een paar weken niet fietsen is riskant. Vandaar dat de ingreep in de winter moest plaatsvinden. Het is allemaal meegevallen. Na de ingreep krijg je een potje mee dat net te groot is om in de broekzak te stoppen of onder een T-shirt of trui weg te moffelen is.  Maar goed, alle data staan keurig op het etiket en ik heb ten slotte 14 weken de tijd. Het potje viel niet eens op achter de uitjes en augurken in het bovenste schap van de koelkast. Op woensdag komt mijn moeder op onze Floris passen. Om de dag door te komen worden ramen gelapt en de strijk afgewerkt. De afgelopen week viel de strijk mee. Ze had besloten om voor de verandering wat andere klussen op te knappen waaronder de koelkast leeg te ruimen. Jullie voelen hem al aankomen natuurlijk,”  ik heb dat potje eiwit ook maar weggegooid want de houdbaarheidsdatum van 03-02-12 was allang verstreken’  niet wetende dat dit de datum van de ingreep was. Als ik de komende ritten wat futloos lijk  dan is dat omdat ik verwoede pogingen onderneem om de pot te vullen. 

Ondertussen houden we sinds vorige week de reflecterende groene helm van Patrick Peeters in de gaten aangezien het een slimme en sterke rijder is. Ik heb hem vandaag trouwens niet op kop gezien. Zilveren Tonnie had op de jaarvergadering al aangeven dat hij dit jaar tempo moest maken voor Patrick of Rob. Als wij dan het groene helmke in de gaten houden weten we dat we voorin zitten. Deze keer was dit geen waar want Silver Tonnie was met Bas en Vincent op pad en hadden een redelijk gat te pakken. Er hadden zich voorin allerlei schermutselingen voorgedaan waarvan wij achter in het peloton geen weet hebben. Het komt er in principe op neer dat we allemaal goed konden volgen maar dat Bas, Vincent en Tonnie erachter kwamen dat ze een gaatje te pakken hadden. Op de Bredase Baan richting gouwberg heb ik nog een kleine poging gewaagd om richting de toen al zwemmende Louis van Eil te komen. Terwijl ik dit deed riep ik naar Rene Jansen omdat ik toch graag iemand uit Galder/Strijbeek zie winnen in plaats van die enclave heren. Maar helaas, ben wel bij Louis gekomen maar niemand was mee, geen Rene, geen Richard. Bart of Raymond. Het is maar goed voor Tonnie dat hij nu al een overwinning te pakken heeft want hij klaagt al over zijn nek. Van Bas heb ik begrepen dat hij het slim aangepakt had dus gefeliciteerd jongen, dat ze vanmiddag maar mogen smaken.

De apres ski was rustig en geordend, we hebben de rit meermalen doorgenomen, Tonnie in het zonnetje gezet en de Nederlandse belastingschijven doorgenomen, de Belgische subsidies op zonnepanelen, en de HR ketel van Bart zijn ook aan de orde gekomen. Kortom de cirkel is weer rond waarna er een mooie middag bij Peter en Marlies op het programma stond. De onderwerpen die daar besproken werden zijn van een niveau waar ik de hooggeëerde clubleden graag voor wil beschermen.

Tot de volgende week.

 Ronald van R.

Even na half negen zette een pelotonnetje zich in beweging voor de eerste officiele rit. Als ik het goed begrepen heb waren er de week van tevoren ook al zo’n 30 man aan de start geweest. Onderweg sloten zich al snel vele rood/wit/zwart geklede coureurs aan bij de groep en ………jakkes, zowaar ook nog eens een gastrijder. Sinds de jaarvergadering werkt het woord “gastrijder” op de gemiddelde Van Boxel renner als “Oosteuropeaanse arbeidsimmigrant” op Geert Wilders. De gastrijder is tot “persona non grata” geworden. Het was in eerste instantie niet helemaal duidelijk wie deze jongeling in het WWV-Vacansoleil tenue was. Er waren er bij die dachten dat het Marcel van der Logt was, maar dat bleek later niet te kloppen. Ondanks onze afspraken tijdens de jaarvergadering om gastrijders aan te spreken en te vragen om niet mee te draaien in de groep, kwam deze jongen gewoon lekker mee naar voren, en wist op een gegeven moment ook nog een stukje kopwerk voor zijn rekening te nemen. Toen hij zich liet afzakken heb ik hem toch maar eens aangekeken. Het bleek Frank Jansen, de zoon van Jan Jansen te zijn. Kennelijk heeft Jan thuis niet al te veel verteld van wat hij op de jaarvergadering gehoord had. Affijn, Frank nóg een keer uitgelegd waarom we dit zo willen, en hij beloofde zich er aan te houden. Maar ja…….. het blijft een Jansen, dus die gehoorzaamheid duurde maar even. In de finale wist hij ook nog een behoorlijk partijtje mee te blazen, maar daarover later meer. De woorden van de voorzitter tijdens de jaarvergadering hebben kennelijk indruk gemaakt (for once). Er werd keurig op tijd gewisseld aan kop, en ook de 35 km/h werd netjes aangehouden. Op deze manier was het voor bijna iedereen goed te doen, ondanks dat de grootte van de groep attent fietsen vereistte in de staart van het peloton. Bijna iedereen, want Carlien had de pech dat, net nadat ze van kop af was gekomen, de 35 km/h ook aangehouden werd om het viaduct bij Gilze op te knallen. Ze heeft nog een tijdje aan het elastiek gehangen, maar koos er tenslotte voor om de beschutting van de bus op te zoeken. Geen probleem, over een week of twee ga je gewoon weer mee kunnen draaien!

Het nieuwe tenue was natuurlijk het gesprek van de dag. Ik heb alleen maar positieve reacties gehoord op zowel design als pasvorm van de kleding. Bas, Sonja en alle sponsoren nogmaals bedankt voor alle inspanning en bijdragen. We rijden er weer drie jaar gelikt bij. Ook onze nieuwe sponsoren, Carlien en René waren erg tevreden. René heeft onderweg nog wat foto’s geschoten, waarschijnlijk om zijn boekhouder te kunnen overtuigen dat dat geld toch echt wel goed is besteed. Ik heb ze onderaan het ritverslag ingekopieerd.

Tsja, en voor de rest was bijna alles eigenlijk precies zo als we het vorig jaar in oktober achtergelaten hebben. Lekker vertrouwd en dus niks mis mee. Ik heb slechts één nieuwe fiets gezien; de Rose van Antoon van Beek, maar wellicht heb ik er eentje gemist? Een man verdient misschien nog even een speciale vermelding. Naar zeggen is het vijf jaar geleden dat hij zich voor het laatst op de fiets had laten zien, maar medesponsor Corné Adams was weer eens van de partij. Het sprintkanon van weleer, ging nog niet om de prijzen meedoen zei hij, maar dat zal wellicht van korte duur zijn.

Om de bocht bij Ulicoten was het zoals altijd Tonnie Snoeijs die voor de eerste keer wegsprong. Al snel sloten een man of zes bij hem aan. In de groep zaten echter nog genoeg tempobeulen die uiteindelijk het gaatje makkelijk dicht reden. Zo zag het er naar uit dat we toch met die grote groep richting finish zouden rijden. Tonnie Snoeijs had kennelijk geen zin in een massasprint want onderweg besloot hij nog twee keer een serieuze uitvalpoging te wagen. Zonder twijfel is de prijs voor de meest strijdlustige renner voor hem deze week. Helaas voor hem kon hij uiteindelijk toch niet weg blijven, en zo draaiden we ‘en groupe’ de Goubergweg op. En laat daar die gastrijder van vandaag ineens langszij komen. Ik kijk hem eens in de ogen en hij zag er nog heel fris uit. Wat wil je als je de hele rit uit de wind hebt mogen rijden. Een frisse Jansen betekent meestal wel een podium plaats dus ik besloot maar eens in dat wiel te kruipen. Ome René gaf mij nog de tip om toch vooral dat wiel vast te houden. Hij is zich waarschijnlijk ook bewust van de kwaliteiten van z’n neefje. En zo geschiedde: langzaam schoven we naar voren in de ondertussen op gang gekomen meute. Op zo’n 600 meter van de finish gaf hij er ineens een snuk aan en sprong weg uit de groep. Verdomme..hij had gelijk een gat van een fietslengte. René zal wel kwaad op me zijn dat ik niet geluisterd heb dacht ik nog. Dus toch maar de sprint ingezet om weer in dat wiel te komen. Het lukte me net , en toen ik even vlug omkeek zag ik dat we los waren. Als ie me mee naar de finish neemt, dan weet ik het zo net nog niet, dacht ik bij mezelf, maar Frank wilde zich niet aan de Van Boxel finale opdringen. Op zo’n 250 meter van de finish ging hij rechtop zitten, keek om en riep nog iets van; “En nou jij!!”. Yeah right, ik had mijn sprint al gehad om terug in het wiel te komen en ik stond gelijk geparkeerd. Als een strijkijzer probeerde ik de laatste meters af te ronden, maar al snel stoof Patrick Peters me aan de linkerkant voorbij, alsof ik stilstond. En dat scheelde ook niet veel. Patrick was de hele dag door zijn adjudanten Rob en Tonnie door de koers geloodst en had nog genoeg over om zijn snelheid tot aan de meet vast te houden. Niks bescheidenheid bij deze nieuwkomer in de club; gewoon brutaal met de winst naar huis. Gefeliciteerd Patrick. Zonder kleerscheuren is uiteindelijk het hele peloton gefinished en konden we op weg naar de koffie bij ‘t Knooppunt.  Hier was er weer het weerzien met loopgroep Galder en de Sjepapkes, en na een paar bakskes koffie en her en der wat sterkers is iedereen uiteindelijk weer op tijd naar huis gegaan.

Volgende week: Same time, same place!