17 juli 2011

Chaotisch..
Ik kan de eerste helft van deze rit helaas niet anders omschrijven..
Deze ochtend als enige Chamenaar vertrokken voor een ‘relaxed’ van-Boxel-rondje dacht ik op voorhand bij mezelf.
Naast de snelweg voor Ulvenhout ben ik ingepikt. Dat is dan altijd even wennen aan ‘het tempo van de dag’. Het was me echter al vrij snel duidelijk dat dit tempo vandaag niet voor alle fietsers een prettige snelheid bleek. Toegegeven ; er zijn veel hardrijders binnen de club en ja velen zijn erg goed in vorm na de tijdrit(ten). Echter de uitslag van de tijdrit is te lezen op onze site, dus iedereen weet hoe de verhoudingen liggen. Daarom hebben we bij een normale ronde tot aan Ulicoten te maken met een bepaalde vorm van discipline waarbij ‘de fluit’ corrigerend waar nodig dient te werken. Zijn velen dit vergeten ??? Een ander onderdeel van discipline is het 2 aan 2 rijden totdat je op kop komt en daar tenminste eventjes verblijft om te voorkomen dat het bij snelle wissels achter elkaar een rommeltje gaat worden. Alleen wanneer de ‘basissnelheid’ te hoog blijkt gaan rijders zich verstoppen en niet meer geleidelijk doorschuiven, dit geeft onrust. Ook wanneer sterke coureurs een te lange kopbeurt nemen in combinatie met een te hoge snelheid kan het gebeuren dat een kameraad in het tweede wiel al ‘gestorven’ is voordat hij überhaupt aan kop kan komen.
Dit alles wordt dan ook nog eens versterkt wanneer er een stevige (zij)wind staat. Zie hier alle mogelijke ingrediënten voor een chaotische eerste helft. Ik heb me blauw gefloten om in deze chaos terug wat rust te brengen. Pas nadat ik in Alphen lichtelijk geïrriteerd met woorden heb moeten duidelijk maken dat het voor ‘iedereen’ te doen moet zijn, bleek de frank te vallen. Jongens dit is niet nodig ! Respecteer gewoon ‘de fluit’, waarbij je mag aannemen dat er écht pas wordt gefloten als dit nodig is. De fluitisten hebben nl vóór vertrek al gecontroleerd of hij het nog doet..

Goed, dit gezegd hebbende is er natuurlijk altijd het moment waarop het fluitje onder het shirt gaat en iedereen op zijn eigen manier lekker los kan. Los en nat lag net voor aanvang van de finale ook een hoopje kuilvoer in een bocht. Bartje had misschien de (tweede) valpartij van Jens Voigt van een dag eerder in zijn hoofd, want ook hij schoof op een ietwat knullige manier onderuit. Rien kon niet op tijd remmen en lag er bij. Deze valpartij bleek buiten een kapotte koersbroek (nee niet á la Johnny Hoogerland 😉 ) gelukkig ‘zonder erg’. Nadat het peloton zich weer in gang had getrokken ontstond in Meerle een kopgroepje met hierin Tonnie S, Vincent en dus ook Bartje. De achtervolging kwam ietwat schokkend op gang, uiteindelijk bleek alleen Rob middels een krachtige jump en iets later Bas en René (in samenwerking?) de oversteek te kunnen maken. Ondanks het feit dat een achtervolgend vijftal (Raymond, Marc v Z, Richard G, Tonnie vd V en Ronald K) er goed de sokken in had en de kopgroep steeds in beeld bleef, moest de winnaar van de dag uit het zestal komen. Bas had goede vorm en Rob en René een pact gesloten. ‘Gewoon gaan’ is het bij ons al langer bekende motto van Tonnie S. Dus dat deed hij ook ! In de laatste kilometer vond alleen Bartje nog het wiel van Tonnie. Tonnie zijn grinta was op en Bart had nog een restje panache. De rest aarzelde te lang en kwam te laat. René twee en Bas drie.
Op de vraag “heb je gewonnen ?”, steevast gesteld na thuiskomst door (zoon) Bartje aan (vader) Bartje, kan papa vandaag een kort antwoord geven. Zonder vervolgvragen te hoeven ‘vrezen’ ; JA.

Richard Geerts

Geef een reactie

Sluit Menu