16 oktober 2011

TOON VAN RIEL,

 

Zo , acht trappisten later is het een hele tour om naar huis te komen. Het is welgeteld 460 meter, maar toch.  De apres fiets zal mij bijblijven aangezien de nodige levensbeschouwende discussies op tafel kwamen. Ik heb me voorgenomen dit stuk niet Linéa recta (  rectum voor Rob Martinus) door te sturen aangezien het stukje van vorige week iets te snel op papier gezet was. Dit kwam omdat ik dit s’ avonds tijdens Spuiten en Slikken op mijn laptop aan het typen was. Little Prinsess laat zich graag door twee negers en een vrouw verwennen hetgeen bij mij tot enige verwarring op het toetsenbord leidde. Door al deze beeldende kunst was ik helemaal vergeten te vermelden dat Guido vorige week meerdere gaten dicht gereden had, maar ja, little princess aanhorend, waren deze gaten achteraf minder indrukwekkend.

 

Toch werd ik hieraan herinnerd door Guido tijdens de eindrit van dit jaar. Helemaal serieus neem ik hem overigens niet , want hij had zich vanochtend gehuld in een tulband. Als enige had ik vanochtend besloten korte vingers aan te trekken, het moet gezegd tot op de eerste 10 KM heb ik daar spijt van gehad. Maar een echte vent trekt gewoon het mooie Brabantse land in zonder lange vingers, en tegen de tijd dat we Dorst bereikt hadden voelde ik de kou al lang niet meer. Rob, die tegenwoordig 100 uur in de week maakt, heeft een tikkie gekregen. Dacht nog een rondje mee te kunnen rijden. Mooi nie, hé. Voor Bavel had hij zijn maag geleegd, ik hoop niet op zijn mooie sokken. Rob, wij wensen jouw een snel herstel toe en zullen je in het bos of op de hakselaar tegenkomen.

 

De tocht van vandaag laat zich kenmerken door een samenvoeging van groepen en individuen die allemaal hun eigen plan aan het trekken waren.  Het kan aan de trappist liggen maar volgens mij waren we op de rooie weg pas compleet. Zelfs onze eigen Torro Rosso was het rustiger aan het doen, rugproblemen heb ik me laten vertellen.

 

De finale ging over een andere route deze keer, het werd een mooie. Hoge snelheid, overzichtelijk en een ieder kon zijn verantwoordelijkheid nemen. De sprint werd gewonnen door Bas, die eigenlijk niet mee had kunnen rijden.  Hij had namelijk oppasverantwoordelijkheid deze zondag maar had zijn moeder zo vol met schuldgevoel gepropt dat Thea toch om 8:15 bij  Bas stond om op de kinderen te passen.

 

Het afblussen van zo’n laatste tocht blijft een verassing. Ik heb een halve ATV genomen aangezien het wel eens laat kan worden mits alle derailleurs een kant op staan. Dit was niet helemaal het geval. Het leek wel een Poolse landdag in het Knooppunt, elkaar met stemverheffingen overtreffende heren in een leeg café. Zelfs de Sjapapkes waren onder de indruk. Ik besloot even te genieten van mijn bakske oude koffie, terwijl ik een heerlijke warme appelflap achterover drukte. Joost,mijn maat, heeft er overigens 2 achterover gedrukt, maar ja hij had nog een hoop ellende te verwerken deze dag. Ik heb het geprobeerd , het is niet gelukt, probeer je eens in te beelden dat je na 80 km knallen, lekkere appelflappen en een paar trappisten met je vrouw naar Morres Meubelen moet.

 

Net bij de eerste trappist vroeg Toon van Riel een moment de aandacht, hij had een mededeling te doen. Na 31 jaar lidmaatschap, veel plezier en vermaak was het moment gekomen om afscheid te nemen van onze club. Het tempo lag gemiddeld te hoog en Toon vind dat er geen plaats meer voor hem is tussen al dit geweld. Hoewel er begrip is voor zijn keuze vinden we het allemaal jammer aangezien Toon een graag gezien clublid is. We hopen dat Toon volgende week van de partij kan zijn op onze feestavond. Hij zou het zijn vrouw voorleggen. Ik ga ervan uit dat het gaat lukken, Toon is namelijk erg romantisch. Een paar weken geleden fietste ik naast Toon. Het zou mooi weer worden de volgende week en Toon zei “   ik gao van de week mee ons vrouw naar het strand toe, denk”. Ik reageerde dat ik niet wist dat hij zo romantisch was, waarop Toon reageerde met ‘  ik zie de zee gherre”.

 

Rene zit al een paar weken op zijn tanden te bijten van frustratie na de koppeltijdrit. Nu kan hij er met trots op terugkijken aangezien hij met Toon  de tijdrit volbracht heeft en dit dus Toon z’n laatste was bij van Boxel.

 

Dit was het dan, wegseizoen 2011, een mooie uitvoering met een hoog gemiddelde, mooie toertochten en een paar valpartijen waaronder een serieuze.  We zijn er allemaal wat voorzichtiger door geworden, dus de schaafplekken zijn toch nog ergens goed voor geweest. Ik heb me voorgenomen langer op de weg te blijven fietsen en niet elke zondag in het bos te gaan raggen. Ik zie wel wie ik tegenkom en de kans is groot dat ik Toon tegen ga komen die waarschijnlijk bij d’n Bud gaat rijden.

 

Tot zaterdag.

 

 

 

Met vriendelijke groeten,

 

Ronald van Rijsbergen

Geef een reactie

Sluit Menu