29 augustus 2010 – 100 om de Beek

100 om de Beek
Een bijzondere matige opkomst voor de toertocht “100 om de Beek”.

Achteraf hebben de “die-hards” die wel gereden hebben, een en ander nog eens geanalyseerd, en de conclusie is dat www.buienradar.nl het probleem is. Deze website weet het kleine beetje karakter wat nog in de gemiddelde fietser schuilt om zeep te helpen. We moeten terug naar de goede oude barometer van weleer!

Petje af voor de 7 fietsers en 2 chauffeurs die zich niet door de voorspellingen hadden laten weerhouden.

’s Morgens vroeg op mijn gemakkie richting Galder word ik al snel ingehaald door Johan Gerrits. Hij blijkt als enige uit Gilze mee te gaan rijden. We rijden over het gefreesde wegdek en bespreken onder andere de verhoogde kans op lekke banden met dit weer (en wegdek). Al snel bleek dat onze vrees terecht was. Terwijl we stonden te wachten totdat de jarige Raymond Aarts de felicitaties van vrouw en kinderen ontvangen had, concludeerde ik al een lege achterband in mijn fiets. Vlug wat reparatieschuim erin en richting Van Boxel om wellicht een ander wiel te steken. Daar aangekomen, het was ondertussen al over achten, stonden slechts een handvol andere dapperen gereed voor vertrek. Inclusief chauffeur Chris die voor 3 weken de sleutels van de bus in zijn beheer heeft gekregen. Geheel volgens afspraak rijden we de toertocht met een mannetje naast Chris is de auto. Vanwege mijn lekke band, de te verwachten regen en korte nachtrust heb ik me snel als ‘slachtoffer’ naar voren geschoven, en ben in de droge en warme auto naast Christ gekropen.

Het zou om 11 uur weer gaan regenen volgens Johan, dus snel op weg richting Prinsenbeek. De tocht van Galder naar Prinsenbeek ging over het grondgebied waar Christ en zijn vrouw regelmatig met de elektrische fiets rondtoeren. Van zowat elk straatje weet hij de naam en ook waar het uitkomt Ik zat er als navigator echt een beetje overbodig te zijn. . Later blijkt hoe dit komt. Op de Rithsebaan komen we langs het geboortehuis van Christ. Hij is in deze streek geboren en getogen.

In Prinsenbeek was het uiteraard niet druk aan de inschrijving. Het bleek dat ze ieder jaar een andere route maken, en deze keer ging het eigenlijk direct weer richting waar we vandaan kwamen. Met wat lichte regen ging het via Etten-Leur, Zundert, Meer richting Hoogstraten, Wortel en Zondereigen

De tussenstop was dus helaas niet bij Sauna Diana, maar een aantal kilometer verderop in Zondereigen. Om precies te zijn bij de buren van Rob Marinus. Het leek erop alsof de organisatie vergeten was om de café eigenaresse te waarschuwen dat er wellicht wat meer volk zou komen deze morgen. In haar eentje moest ze iedereen van koffie voorzien. Bovendien was er ook geen appeltaart, dus moesten we het doen met een klein koekje. Rob Marinus kwam nog even langs om de groep moed in te spreken voor het tweede gedeelte van de tocht. Er werd besloten om niet de hele route uit te rijden, maar om vanaf Alphen toch maar richting Galder te gaan rijden. Hiermee zouden we Gilze, Molenschot, Dorst, Breda en weer Prinsenbeek links laten liggen. Een goed besluit want al snel nadat we uit Zondereigen vertrokken hield het op met zachtjes regenen. Het kwam met bakken uit de hemel, maar de 7 helden reden onverdroten verder.

In Alphen werd afscheid genomen van Johan Gerrits die koers zette richting Gilze. De rest rook ondertussen de stal en voerde het tempo nog wat op. Vooral Bart en René trokken er flink aan.

“Nee”, zei Christ, “dat doen ze niet. Met zo’n kleine groep gaan ze toch niet een finale rijden?”. “Let maar eens op”, was mijn antwoord, “zodra we vanaf de Ulicotenseweg de Oude Baan indraaien, zijn Bart en René vertrokken”. Het bleek inderdaad een kopie van vorige week te worden. Snel werden Raymond, Ed, Ronald van R en Nico afgeschud, en gingen de twee alleen verder. Na de finish de bus weer bij Kees voor de deur gezet en toch nog maar even naar het Knooppunt gereden. Daar aangekomen bleek Bart als eerste zijn wiel over de streep gedrukt te hebben. Onder het genot van wat donkere Leffe’s (die we overigens als appelpunt met slagroom op de factuur hebben laten zetten J) hebben we nog eens teruggekeken op deze tocht en op de achter ons liggende vakantieperiode. Voor beiden geldt echter dezelfde conclusie: Het weer maakt het verschil!

Louis

[imagebrowser id=12]

Geef een reactie

Sluit Menu