5 september 2010

Als je de kreet 35 en niet harder! hoort dan is het voor iedereen duidelijk dat Toon van Riel in het peloton aanwezig is. En, ondanks dat sommigen het misschien niet graag willen horen, heeft ie nog een klein beetje gelijk ook. Als je zijn voorgestelde snelheid tegenover de kruissnelheid van 42 km/h plaatst, die sommigen van ons menen te moeten hanteren, dan kom je op een alleszins aanvaardbaar gemiddelde van zon 38 km/h, hetgeen voor iedereen voldoende uitdaging zou moeten geven. Natuurlijk is er het fluitje, maar ja, als de wind niet al te sterk is en ook nog uit de goede hoek komt, is het verleidelijk om toch maar ff niet te blazen. Gelukkig voor sommigen was er via Jac nog een tweede fluit aanwezig. Dit weerhield echter niet dat we bijvoorbeeld op de Hoogstratensebaan niet onder de 40 km/h zijn gekomen.

Genoeg hardrijders in het peloton, alle dorpen ruim vertegenwoordigd (behalve dan die ene eenzame coureur uit Chaam L) en lekker weer: alle ingredienten aanwezig voor een snelle finale. En dat werd het dan ook. Na een voorspoedige en snelle tocht ging Mark Dirven gelijk maar ten aanval bij het opdraaien van de Meerleseweg in Uicoten. De groep werd uiteengetrokken tot een lang lint, maar Mark wist uiteindelijk niet weg te komen. Achterin vielen er een aantal af, maar het merendeel wist het hoge tempo te volgen. Halverwege Meerle brak het veld dan toch in twee stukken uiteen. Voorin zaten als ik het goed gezien heb de bekende hardrijders Ren, Vincent, Mark (Dirven) en Nanko. Samen wisten ze een gaatje te slaan wat er serieus uit begon te zien, totdat Rob Kusters zijn nieuwe Look de sporen gaf. Binnen notime bracht hij de rest van de groep weer bij deze koplopers. Onderweg van Meerle naar Chaam deed de immer aanvallende Mark Dirven een tweede poging. Marc van Zanten zag hier wel iets in en probeerde in zijn eentje de oversteek naar Marc te maken. Dat lukte nog net, maar deze inspanning zorgde er gelijk ook voor dat hij dit hoge tempo niet meer aankon en zich alsnog terug moest laten zakken. Uiteindelijk dus toch nog met de hele groep aangekomen op de Goubergweg alwaar Twan Schalk met zijn bekende eindsprint de anderen het nakijken gaf. Onderweg had ik al gehoord dat Twan plannen heeft om volgend jaar weer wedstrijden te gaan rijden en daarvoor alvast aan het bijtrainen is. Na de finish draaide hij dan ook onmiddelijk om, om er nog wat extra kilometers bij te gaan trappen. Mooi, want dan konden wij het eens ongegeneerd over Twan hebben.

Voor sommigen in het peloton is deze sprinterstactiek namelijk nog wat moeilijk te verteren. Vermoedelijk zijn dit de de jongens die vroeger een warm gevoel kregen bij het zien van Ludo Dierckxsens. Er moet namelijk onderweg wl gewerkt worden alvorens een overwinning daadwerkelijk gegund wordt. Aan tafel sprak men zelfs van Richard Schalk, waarmee even fijntjes naar de vergelijkbare sprintcapaciteiten van onze voorzitter verwezen werd. Get a life mannen! zou ik willen zeggen. Fietsen is meer dan trappen alleen. Slechts de laatste 10 cm van de koers telt en alleen de nummer 1 wordt herinnerd. Als nummer twee, ben je niet meer dan de eerste verliezer. Er zal dus slimmer gefietst moeten worden om te zorgen dat dit soort sprintkanonnen niet in een zetel mee naar de streep genomen worden. Een bescheiden tip van mijn kant: Als die tempobeulen nou gewoon 35 kilometer per uur gaan rijden als ze op kop rijden, dan verspillen ze niet nodeloos energie die ze aan het eind te kort komen, en dan doen ze Toon van Riel (en anderen) ook nog een plezier J.

Bart Marinus was er deze dag niet bij. Bartje heeft na de Ster van Gilze de smaak van het wedstrijdrijden te pakken. Hij zou s middags de Pruimentoer in Baarle Nassau meerijden. Aangezien het erg stil is op het Gastenboek van onze site, mogen we aannemen dat hij niet in de prijzen is gevallen.

Op het terras zijn al de eerste plannen opgevat om als club mee te gaan doen aan de veldduathlon in Etten-Leur in januari 2011. Een goed initiatief wat we zeker tegen die tijd opnieuw onder de aandacht zullen brengen

Hoe roestiger het dak, hoe natter de kelder. Wat we met deze uitspraak van Nanko moeten, weet ik niet zeker, maar hij stond erop dat deze kreet in het verslag opgenomen zou worden. Bij deze, Nanko! Ik kan er nog wel bij zeggen dat deze zin naar boven kwam in een enerverende discussie met Rob Kusters, dus het moet iets met fietsen, tractoren of vrouwen te maken hebben. t Zou kunnen dat de roodharigendag in Breda hem op ideen heeft gebracht.

PS

Wil je de film van de tijdrit nog bekijken of downloaden doe dit nu.

As. maandag worden ze van de site verwijderd.

De website beheerder.

Geef een reactie

Sluit Menu