Jezus Oog is dicht

Vroeg uit bed om de eerste klassieker van het jaar te verrijden, dik 160 km op en neer naar Scherpenheuvel met de Poggio van Vlaanderen deze keer. Respect voor de leden die minimaal een half uur eerder op de fiets moeten om samen tegen 07:30 te kunnen vertrekken. Er ging een vlaagje van opluchting door mij heen toen ik Jan van Rijen aan zag komen rijden, er was in ieder geval geen gedoe over de chauffeur, nogmaals dank Jan, het ging voortreffelijk. Ook goed dat we geen stukken hebben gehad onderweg want 1 voorwieltje en 1 achterwieltje kan weleens net te kort zijn. Kreeg kort voor de start ook een verklaring waarom de wc zo slecht doortrok vanochtend. Op de Ballemanseweg had er iemand zoveel gebronsd dat het riool effen op adem moest komen, ja zo’n tocht doet meer met de mens dan we wisten.

Het was behoorlijk fris, alleen Peter Feskens had een korte broek aan echter die was onderweg zo druk met buurten dat hij geen kou heeft geleden. Het is mooi om door het Vlaamse land te rijden maar het doorkruisen van de stedelijke gebieden blijft veel concentratie vragen.  Bij aankomst in Scherpenheuvel bleek er toch wat veranderd. Ons honk was dicht en voor zover ik heb kunnen zien ook serieus dicht. Maar onze lieve heer kent meerdere tenten in Scherpenheuvel en achteraf bezien hebben we een fantastische appelpunt genoten. Over een maand of zo krijgen we overigens van Rob Marinus te horen wat er te zien is tussen Ontario en White Horse, nu had hij nog geen idee waarom hij daar naartoe gaat.

Als ik dacht dat de heenweg al winderig was zou ik nu zeker weten van niet. De terugweg was nog gekker en de eerste km was ik een beetje zenuwachtig voor de aanstaande berg. Getroost door de wetenschap dat er een extra toiletrol meegenomen was zagen we al snel de te nemen rug aan de rechterkant liggen. Bart Marinus kon de toppen niet zien. Met het nodige gekraak van sommige derailleurs kon de klim beginnen. Als ik geweten had dat deze zo kort was had ik wat meer gas gegeven, volgend jaar dan maar. Jan stond keurig op de afgesproken plek maar we wisten niet of we compleet waren.. Zelfs Carlien miste niemand deze keer. Toch ging mijn telefoon. Erik van der Velden, hij was ons kwijt, hij stond bij Bouwpunt Stalls. Met een paar man en bus teruggereden naar de Vlaamse Poggio, geen Erik of Bouwpunt te bekennen. Ik had nog geen 0031 voor zijn nummer staan waardoor het bellen ook niet lekker ging. Na een minuut of 10 zagen we Ton aan komen rijden, ik kreeg net Erik aan de telefoon, hij stond bij de groep. ???????????????????????????????.  Met wisselende kopbeurten werd er hard en harder gereden richting Meerle, ondertussen regelmatig op het kantje. Na Minderhout ging het tempo flink omhoog, ze zouden toch niet ………… .  Ja hoor Paul B en E.H maakten aanstalten een ware finale te rijden. Eerlijk is eerlijk vorige edities hadden we die er wel inzitten maar nu was het merendeel van het peloton klaar voor vandaag. Er moest ook nog gestopt worden in Meerle voor de Gilzenaren, Galder kon door. Ik ben meteen huiswaarts gereden om Niki Terpstra geschiedenis te zien schrijven.  Achteraf is zo’n toertocht altijd het mooist; Chauffeur en navigator bedankt, tot 2e paasdag.

Deze post heeft een reactie

Geef een reactie

Sluit Menu