Springkussens en flatliners, 20 juli ( door Paul Janssens)

Na twee weken de extreem vroege vogel uitgehangen te hebben was er deze week eindelijk weer animo uit Gilze volgens de whats-app. Hierdoor kon ik toch al gauw een kwartier langer in bed liggen! Dat kon niet fout gaan zou je zo zeggen in de finale. Helaas waren mijn dochters een andere mening toegedaan waardoor ik om 06.15u alweer als springkussen fungeerde…..

Dan maar uit bed! Rustig een uitgebalanceerd maaltijdje genuttigd, even de bandjes op spanning gezet en  de kinderen voor de televisie gezet. Helaas had dit laatste tot gevolg dat ik tot ver in de middag het deuntje van Kaatje Tralalaatje in mijn hoofd had. Wie dat kent weet hoe superirritant dat is!

In Gilze kwam ik bij Dunneksion Alexander tegen en niet veel later was ook Marc er. Mooi, met z’n drieën! Dan hoeft er toch één niet op kop. In goed overleg waren Alexander en ik dat om beurten, want Marc was in bloedvorm. Althans, zo interpreteer ik het als mensen beginnen met zeggen dat ze er weinig van verwachten die dag.

Halverweg Ulvenhout kwamen we het zwart-rode legioen tegen en tot mijn grote verbazing hoefde er niet gefloten te worden omdat het niet extreem hard ging daar. Achteraan in de groep ga je toch zitten rekenen hoeveel kopbeurten je krijgt voor ‘de finale’ en de groep was groot genoeg om dat tot één te beperken (ergens wel jammer, maarja).

Er werd weer aardig straf tempo gereden. Mooi om van een paar rijen erachter te zien hoe Rob Marinus werkt als ie op kop zit. Da’s stoempen zoals Bontempi het uitvond! Vlak voor Ulicoten kwam Richard op kop en ook daar kon je aan zien dat ie alles aan het geven was. De finale zelf kwam niet heel snel op gang maar halverwege de Meerleseweg zat de gang er toch weer aardig in.

Alexander Wirken sprong weg kreeg daarvoor de ruimte. Attent als de voorste waren lieten ze hem er een meter of tien vooruit rijden zodat ie zeker geen puf meer had voor in de sprint.

Zelf maakte ik de fout te denken dat het bij windstil mogelijk is om weg te rijden met een paar man. Toen Tonnie vertrok sprong ik naar z’n wiel samen met nog iemand (ken nog niet iedereen, hopelijk vergeven jullie het me). Hoewel we wel een paar beurten goed draaiden keek ik bij m’n derde beurt naar achteren maar helaas, daar was geen voorwiel meer te bekennen…. Dat was het dus wat betreft mij, want 30 graden en roodharigen is geen goede combi, het beste was eraf.

Gelukkig kwam ik bij het uitbollen bij Manou uit die ook d’r dag niet had en was ik toch weer snel bij de les door die oogverblindende fluor Cipo! Of ik hem mooi vind, daar ben ik nog steeds niet uit, maar opvallend is ie zeker. Gezellig keuvelend op bomma-tempo zijn we naar het Knooppunt gereden om daar te vernemen  dat Rob als eerste de meet gepasseerd was.

Onder het genot van Ice Tea toch nog even behoorlijk de schrik te pakken gehad trouwens! Marc van Zanten z’n hartslagmeter stond op nul! Gelukkig bleek na het checken van zijn pols dat ie het nog wel deed, want ik had weinig zin om alleen terug te fietsen.

Deze inhoud is beschermd voor alleen site leden. Log in indien je een bestaande gebruiker bent. Nieuwe gebruikers kunnen hieronder registreren.

Aanmelden voor bestaande gebruikers
   
Nieuwe gebruiker
*Verplicht veld

Reacties zijn gesloten.