Het had zo mooi kunnen zijn.

 

GOEVERDOEME! Roel is zijn Koga aan het kuisen appt ie op zaterdag. Abebe en JP gaan ook mee; het lijkt er zowaar op dat we het complete LIGO kwartet aan de start hebben op zondagmorgen! Ik zou eigenlijk een rondje gaan trainen met zoveel mogelijk kasseien als voorbereiding op de toerversie van Parijs Roubaix, maar dit komt zelden meer voor dus dat zeg ik toch maar af.

Maar alsof de duivel ermee speelt; ’s nachts wordt Roel getroffen door de zwaarst mogelijk verkoudheid (gecombineerd met scheurbuik, geelzucht, tyfus, cholera, malaria, Spaanse griep,SARS, kinkhoest, syfilis, builenpest en wat al niet meer). Geheel tegen wat we gewend zijn van hem appt hij zondagmorgen dat het hem toch niet gaat worden; ze laten hem niet gaan van de intensive care…. Dat is een dikke tegenvaller zeg, hoe slaan we ons hier toch weer doorheen.

Gelukkig staan we er niet alleen voor op zondag; John en Nick zijn ook van de partij en zo kunnen we met 5 man richting Ulvenhout. Maar niet voordat Nick een stille bekentenis doet na de conclusie dat een fietsenmaker zelf niet het best zijn fietsen maakt, en dat dat ook telt voor het oudste beroep van de wereld…. Op de Bavelseweg pikken we nog de nummer 19 van de ‘klassiek du-alfen’ op en met een aangenaam briesje in de rug tokkelen we de rest tegemoet.

Hoewel het zeer aangenaam weer is met een het zonnetje er al vroeg bij is de groep niet echt groot. Maar 22 man en 2 twee vrouw (moet daar nou wel of geen ‘en’ achter?). De wind maakt het vaste rondje pittig, vanaf rij 5 is het gedaan met profiteren van je voorganger qua wind en dat levert het nodige gehark en hier en daar ook wat gevloek en getier op. (Waarvoor dank; we hebben er van genoten!).

Tot het eind van Klein Bedaf is het afzien geblazen, gelukkig staat de wind na het rechtsaf slaan pal in de rug; wat een verademing! Dat is ook goed te merken aan het tempo want dat schiet meteen 10km per uur omhoog. Door Baarle Nassau deze keer gelukkig geen BMW’s om tegenaan te botsen en zo gaat het in straf tempo door op de rooie weg.

Na het passeren van de grens had ik me voorgenomen als een dwaas te demarreren. Na een poosje sluiten Richard en Rob K. aan zo hebben we een heel eind gereden. Vlak voor Meerle schoot m’n bidon nog uit z’n houder door een put, wat een hachelijk sprongetje van m’n fiets veroorzaakte maar dat liep gelukkig goed af. Na de bocht bij de kerk keek ik achterom en de rest zat (zoals verwacht) erg kort achter ons en vanaf hier was het wind tegen, kansloos dus.

Na wat gehannes tegen wind in en een dappere poging van Joost was het het laatste stuk weer vol wind in de rug. Toen Witte Tonnie wegsprong ben ik meegegaan, samen met wederom Richard. Na het pannekoekenhuis zelf nog een poging gedaan weg te springen maar toen ik tussen m’n benen naar achter keek zat er nog iemand in m’n wiel, dat bleek Jeroen achteraf.

Twee tellen later kwam JP langsgeraasd: EEN, TWEE, DRIE!! EEN, TWEE, DRIE!!! Nou zat ik al aardig te harken maar dat zou toch wel gaaf zijn dus toch nog een keer alles uit de kast. Jeroen vond nog ergens wat lucht om te sprinten dus die was 1, ikke zelf 2 en JP 3. Vonden wij vooral zelf mooi geloof ik.

Maar het had nòg mooier gekund…….. #scheurbuikisgeenredenominjenestteblijvenmeuren

Geef een reactie

Sluit Menu