Ritverslag Zondag 24 Maart 2019-door Louis

 

De etiquette of het decorum is een geheel van cultuurgebonden beleefdheidsregels en de omgangsvormen. De kern van de etiquette is: rekening houden met de gevoelens van anderen en met de gebruiken in een samenleving, in alle situaties waarin mensen met elkaar omgaan.

 

 

Na twee doorweekte ritten waren de voorspellingen voor de zondagochtend van 24 maart een stuk positiever. Onder een weliswaar stralende maar koude hemel was ik al vroeg weer op weg naar ‘de winkel’ in Galder. Komende langs de residentie van Raymond en Wendy dacht ik met weemoed terug aan het verloop van de eerste twee finales van dit jaar. Op ‘Gilze’ lijkt geen maat te staan dit seizoen. Daar waar ik voorheen nog wel eens een keer in de verte kon zien wie er als eerste over de finish ging, moet ik het nu van de verhalen bij de koffie hebben. Door de jaren heen langzaam van af en toe een overwinning afgegleden naar soms nog een sporadische podiumplaats en via een paar jaar in de eerste groep uiteindelijk definitief in het peloton terecht beland. Hier zal het helaas niet bij blijven, maar dat wist ik toen nog niet.

Bij de (vage) finishlijn kijk ik even om me heen of niemand het ziet en steek nog eens trots beide handen omhoog na eerst het shirt van ons mooie tenue rechtgetrokken te hebben voor de denkbeeldige fotofinish. En opeens wordt het me allemaal duidelijk en kan ik de waarheid niet langer ontkennen: “Jij gaat never nooit meer iets winnen Van Eil!”

 

Maar aangezien het motto op de website toch echt spreekt van “meedoen is belangrijker dan winnen” negeer ik het plan om na deze fatale conclusie om te draaien naar huis en rijd toch maar door naar de startlocatie. Fijn was het weerzien met Wilbert op zijn fraaie Basso. ‘Gelukkig niet de oudste vandaag’ dacht ik nog.

 

Van alle kanten kwamen de coureurs aangereden. Het was even wennen toen Ronald (van R.) aan kwam rijden zonder zijn lieftallige echtgenote Lilian.  Ze bleek met haar zus naar Malaga te zijn. Iedereen had direct zijn twijfels bij dit verhaal, en ook Ronald werd wat onzeker toen hij zich hardop afvroeg of Lilian eigenlijk wel een zus had. We besloten deze kwestie ‘On Hold’ te zetten en gewoon af te wachten of ze er volgende week weer bij zou zijn. Later bij de koffie bleek er nog meer ‘On Hold’ te moeten, maar daar mag ik niet over uitweiden.

 

Nadat Hans Marijnissen met veel zelfvertrouwen de aan hem opgedrongen rol als kopman voor vandaag aanvaardde, gingen we van start. Er werd nog even overwogen om een andere route te rijden om ‘Gilze’ te ontwijken en zo nog eens een keer ouderwets ‘erbij te kunnen zijn’ in de finale, maar we vonden dat dat niet paste binnen de etiquette van fietsclub Kees van Boxel. En zo kwam het dat we vanaf Ulvenhout weer gezellig samen met zo’n 30 man de kilometers wegtrapten. De wind was ons gunstiger gezind dan voorgaande week, dus het fluitje hoefde slechts sporadisch gebruikt te worden.

De sfeer was goed; iedere (vrouwelijke) trimster werd netjes gegroet en op een gegeven moment klonk er zelfs gezang uit de buik van het peloton.

Net voorbij Dorst sloot de voorzitter aan met wat andere kompanen die kennelijk ook moeite hebben met vroeg opstaan. Wie het waren zag ik pas in Ulicoten toen de finale begon, want eerder hebben ze zich niet aan kop getoond. Maar aan de oerkreten uit het peloton kon ik opmaken dat in ieder geval ene Roel erbij moet zijn geweest.

Tussen Alphen en Baol werd Ronald (K.) weer opgepikt en tot mijn grote vreugde verscheen in het centrum van Baarle ook de contour van Kubus in het zicht. Met twee, niet binnen de etiquette van de club passende, kamikazeacties slingerde hij zo’n 10 meter voor de groep uit door de Baarlese straten, maar op de rooie weg werd hij uiteindelijk toch bijgehaald.

 

Timing is alles in het leven, en toen Ronald (van R.) en ik de laatste kilometers voor aanvang van de finale bleken te moeten doen, verdween het kleine beetje moraal dat ik weer opgebouwd had na mijn sadomasochistische overpeinzingen van voor de start als sneeuw voor de zon. Het was lijdzaam wachten tot de schaduw van de eerste vluchters naast ons op het wegdek zichtbaar werd. Ronald was nog wel in staat om de tempoversnelling te pareren, maar de rest van het peloton reed mij voorbij zonder me ook maar een blik waardig te gunnen. ‘Praat ook eens met een 55-plusser’ geldt kennelijk niet in volle koers.

Met pijn en moeite kon ik het wiel van Carlien nog pakken. Zij heeft echter wel een goed excuus. Al het fysieke werk op de bouw eist uiteindelijk zijn tol.

 

Kan het erger? Jazeker, het kan erger. Ongetwijfeld met goede bedoelingen maar voorbijgaand aan de morele mokerslag die hij mij daarmee uitdeelde, haalde Kees ons in en voordat ik wist hing ik godverdomme achter de bus….. Dat moet toch zeker tien jaar geleden zijn dat me dit is overkomen.

 

Kan het erger? Jazeker, het kan nog erger. Nadat ik mezelf weer bij elkaar geraapt had dacht ik, kom laat ik van de nood een deugd maken en mijn banden met Carlien dan maar wat aanhalen. Geen gekke gedachte in de wetenschap dat Erik ver voor ons uit reed, maar dan komt ineens Joost ons intieme samenzijn verstoren. Ook hij is gelost en zonder enige aandacht voor de etiquette in dit soort situaties, stuurde hij zijn voorwiel tussen ons beide in en ik moest weer denken aan mijn eerdere ochtendoverweging: “Jij gaat hier nooit meer iets winnen Van Eil!”

 

Wie ook niks ging winnen was Hans Marijnissen. Hans stond kennelijk volledig geparkeerd want hij wist het tempo van de bus zelfs niet te volgen. Van alle bravoure aan de start was weinig meer over. Aan de koffie werd even gevreesd waar Hans was gebleven. Niemand had meer iets gezien of gehoord. Gelukkig kwam hij om een uur of één in vrijetijdstenue vrolijk samen met zijn vrouw langs het terras gefietst. Ook hier hing hij in het wiel en aan het elastiek. Hij zal gedacht hebben dat er na 13.00 uur wel niemand meer zou zitten, maar dat was een foute inschatting. Wie de etiquette van de club kent, zou beter moeten weten.

 

Met 35 man is het terras van ’t Knooppunt al snel gevuld, dus het was dringen voor een zitplaats in de zon en uit de wind. De uitbaters deden zoals gewoonlijk hun best om Peter en Roy te doen vergeten door iedereen van een of twee gratis kopjes koffie te voorzien, maar op zo’n grote groep hadden ze ook niet gerekend, dus het was even aanpoten voor ze. Onze lieftallige serveerster Lia (?) viel letterlijk voor de charmes van Ronald (van R.) Met Lilian op grote afstand rook hij zijn kans en greep haar innig vast met als excuus dat ze anders zou zijn gevallen….Yeah, right!

 

Tot verbazing van een aantal leden stond een grote groep renners na de twee gratis koffie op om de thuisreis te aanvaarden. Kennelijk niet geheel op de hoogte van de etiquette binnen de horeca, werden de uitbaters achtergelaten met slechts de afwas van de koffiekopjes en een ‘bedankt voor de moeite’. Daar koop je echter geen brood voor bij de bakker hé jongens! Eensgezind als we zijn hebben de achterblijvers toen maar besloten om even iets langer te blijven en het naderend financieel debacle om te zetten in een batig saldo zodat we als club met opgeheven hoofd afscheid kunnen nemen van deze tijdelijke bediening. We zijn benieuwd hoe het ons zal vergaan als na 1 april de nieuwe eigenaren van start gaan.

 

Zoals het een echter winnaar betaamd heeft Richard, zonder enige aandrang van onze kant, onze inspanning om hem vooraf in de finale af te zetten, beloond met nog een gratis consumptie. Talloze verhalen, discussies, opmerkingen zijn weer de revue gepasseerd, maar een lichte Alzheimer in ontwikkeling in combinatie met (te) veel alcohol maakt, dat ik hier allemaal niet veel meer van weet. Wel weet ik dat ik in 3 uur tijd weer voor 3 dagen heb kunnen lachen. Toch nog gewonnen aan het eind van de dag

 

En daarom denk ik dat ik volgende week toch maar weer gewoon mee ga rijden. Maar alleen als jullie het goed vinden hè.

 

 

 

 

 

 

Sluit Menu