Ritverslag Zondag 7 April 2019 door Nick

 De eerste uit Tilburg.

 

 Wat begon als een mooie zondagmorgen met een goede opkomst voor onze wekelijkse ‘Brabants mooiste’ (Van Boxel) ronde, werd halverwege verstoord door een onverlaat in een Opel Astra. Deze man vond het kennelijk “stoer” om al middelvinger-opstekend, ten over staande van zijn even “stoere” vrienden een stuurbeweging te maken die deed vermoeden ons allen aan te willen rijden. Dit zorgde voor een schrik reactie in de groep, waardoor er een aantal hard ten val kwamen en niet verder konden op de fiets. Met name Tonnie en Louis zullen de komende weken de fiets even moeten laten staan. Tonnie en Louis heel veel beterschap en een voorspoedig herstel toegewenst.

Welnu het verhaal waarvan delen al enige tijd in mijn hoofd zitten… Al enkele jaren rijd ik op zondag mijn rondjes mee bij fietsclub Kees van Boxel. Dat ik een import-kruik ben, deert kennelijk niemand en ik krijg zowaar het gevoel dat ik geaccepteerd wordt binnen de groep. Er is niemand die rept over de buitenstaander en ik word steevast onder de groep uit Gilze geschaard. Ik hoor graag ergens bij en als men het heeft over de sterke mannen uit Gilze, voel ik me toch echt een beetje trots.

 

 Afgelopen zondag stond er weer een grote groep in Gilze klaar om te vertrekken richting Galder. Een aantal hadden ervoor gekozen om de Vlaanderens mooiste te gaan kijken, waardoor het zeer stil was op het verzamelpunt in Gilze (waarvoor dank namens de buurt, ze vroegen of we John voortaan thuis op kunnen halen).

 

In een rap tempo werd er richting Galder gefietst, waarbij het een sport lijkt te worden om de groep uit Galder steeds dichter bij Galder op te pikken.

 

Genietend van het lekkere weer en de flinke opkomst reden we in een gestaag tempo door. Er leek geen vuiltje aan de lucht totdat we de Gilzerbaan op reden en bovenstaande gebeurde. Nadat de grootste schrik weer plaats maakte voor het fiets-enthousiasme vervolgden we met een uitgedunde groep onze ronde. Kees bleef met de bus achter, wachtend op de ambulance.

 

 In Baarle aangekomen kreeg een van ons een lekke band. Paul schoot vrijwel meteen te hulp met een oorlogswond als resultaat. Drie man probeerde tevergeefs de band weer op het wiel te krijgen.  Toen Kees met de bus arriveerde, zat de band na een “laat mij maar even” in een wip weer op het wiel, alsof Kees dit vaker had gedaan.

 

 Nog voor de start van de finale spookte het door mijn hoofd dat ik er vandaag bij wilde zitten (ook ik droom er tenslotte al enkele jaren van om, al shirt rechttrekkend, als eerste de streep te passeren). En jawel ik zat erbij, weliswaar met mijn hartslag door het plafond, maar toch. In Meerle bleek een garagesale aan de gang te zijn, waardoor er een neutralisatie volgde en de groep weer een stuk groter werd. Na de neutralisatie ging het gas weer open en kon ik wederom aanklampen. Ik kon zowaar nog een aantal kopbeurten mee pakken. Aan het einde van de Gouberg realiseerde ik me dat mijn droom ook vandaag niet zou uitkomen en kon ik al hijgend en puffend volgen, met een niet noemenswaardige uitslag als resultaat (de winst ging dit keer naar Rijen). Totdat ik mij besefte dat ik de eerste Tilburger was die over de finish kwam. En sterker nog, dat ik dit kunststukje al enkele jaren weet vol te houden en dat nog niemand dit heeft weten af te pakken! dès ongelooge waor, jèh!

 

 Volgende week hopelijk weer een vlekkeloze ronde. (= Toertocht Hapert, vertrek 08.00 Galder voor 120KM; pauze bij ’t Nekkermanneke

 

Elke keer als ik mee rijdt, ben ik de eerste Tilburger die de finishlijn passeert, iedere keer weer…

 

 

 

Sluit Menu