26 juli 2009

Oei, hoe zat het ook alweer in elkaar afgelopen weekend? Als je al 5 dagen te laat bent met het schrijven van het ritverslag valt het niet mee om alles weer voor de geest te halen, maar als in deze 5 dagen ook nog de Nacht en de Acht van Chaam een significant aantal van de grijze hersencellen hebben doen afsterven, dan is het helemaal een probleem. Gelukkig is een groot deel van de fietsclub ook langs het parcours gesignaleerd in kennelijke staat, dus waarschijnlijk weten zij toch ook niet wat waar is of niet waar.
Het was in ieder geval lekker weer om te fietsen en dat bleek ook wel. Nadat iedereen op de bekende plekken weer was aangesloten waren we met 26 personen onderweg. (De aanwezigheidscompetitie is gelukkig wel dezelfde dag nog ingevuld dus daar kan geen discussie over ontstaan J)
Het ging weer met een rap tempo die dag, dus af en toe moest de fluit gebruikt worden om ook de minder getrainde leden een kans te geven deze tocht in de groep en vóór de bus te rijden.
Het zou verboden moeten worden! De meeste renners die of aan de individuele tijdrit of aan de ploegentijdrit hebben meegedaan, hebben niet de moeite genomen om het gemonteerde ossenkop stuur weer te verwijderen. Zodra ze aan de beurt zijn om kopwerk te doen, zie je dat ze zichzelf eens lekker wegleggen op het stuurtje om vervolgens met schijnbaar groot gemak het hele peloton te pijnigen met snelheden tegen de 40 kilometer per uur.

Maar het enige echte opmerkelijke wapenfeit van deze rit is misschien het staken van de strijd door Patrick Koks. Patrick had zich iets teveel uitgeleefd tijdens het midzomernachtfestival in Baarle de avond tevoren, waardoor hij tijdens koers de neiging kreeg om “achteruit te gaan eten”. Dicht bij huis zag hij zijn kans schoon en glipte er tussenuit, waarschijnlijk om de zondagmiddag op bed door te brengen.
In Ulicoten was het deze keer niet Tonnie Snoeys die de aanval opende, maar Ronald Koks besloot na enige honderden meters toch maar eens weg te springen. Daar er niemand aanstalten maakte om het gat dicht te rijden, dacht ik dat deze ontsnapping misschien wel eens toegestaan zou worden, en besloot om de jump maar eens te wagen. Bij Ronald aangekomen, blijk je dan toch weer meer kruit verschoten te hebben dan gewenst, dus onmiddellijk overnemen zat er niet in. En ook de gedachte dat het ons gegund was, was een verkeerde, want achter ons werd het peloton op een lang lint getrokken. Dit aanzicht deed het laatste restje energie uit mijn benen vloeien, en ik liet me dan ook maar weer gedwee opslokken door de groep.
Ook Ronald kon dit geweld niet voorblijven en in een strak tempo tussen de 40 en 45 kilometer per uur ging het richting Chaam en Goudbergweg. Pas tegen de laatste 1.5 kilometer viel het tempo iets terug, waardoor Hans van Eil zijn kans schoon zag om uit de groep weg te springen. Het idee was goed en het zag er stijlvol uit, alleen had de weg naar de eeuwige roem iets korter moeten zijn. De groep trok zich op gang voor een laatste tempoversnelling en Hans werd door het peloton ingehaald. Het was Rob Kusters van kop af die het minste tijd nodig had voor de laatste 300 meter. En dat weer op zijn vertrouwde Trek fiets.

Geef een reactie

Sluit Menu