23 augustus 2009

Zo, dat is weer even geleden. Bedankt Joost, Johan en Bart voor het schrijven van de ritverslagen tijdens de afgelopen drie weken. Heel leuk om de beleving van de dag eens vanuit iemand anders oogpunt mee te krijgen.
Dus als er nog meer liefhebbers zijn, schroom niet om je te melden. Hoe meer variatie in de ritverslagen, hoe beter.
Na drie weken vakantie in het buitenland is het altijd weer fijn om terug te komen in onze vertrouwde omgeving.
Van vrijdag op zaterdag een nachtje over geslaan om de 1200 kilometer naar huis te overbruggen, dus zaterdagavond vroeg naar bed. Een betere voorbereiding kan niet zou je denken.
Tijdens de vakantie ook veel gefietst in de vroege ochtend, maar die 25°C daar voelde toch net iets anders aan dan de 15°C die we zondagmorgen hadden.
Aangekomen bij de winkel van Van Boxel bleek dat er enige onduidelijkheid was of we vandaag de “100 om de Beek” of een gewone zondagochtendrit zouden rijden. Hier is mee geschoven in het programma, maar kennelijk was het onvoldoende gecommuniceerd. Een gewone rit dus, want de “100 om de Beek” wordt pas komende zondag verreden.
Ondanks de vakantietijd toch een behoorlijke opkomst. In Galder zijn we met zo’n 12 man vertrokken en de groep groeide uiteindelijk aan tot 23 personen. Om onduidelijke reden was Gilze deze ochtend slechts met een paar mensen vertegenwoordigd. Slechts van ‘d’n dokter’ kregen we via via door dat ie nog “nun nond” moest castreren, en dat is altijd beter dan dat ie ónze ballen eraf draait in de finale.
Uit de ritverslagen van de weken ervoor was me al duidelijk geworden dat er behoorlijk doorgefietst zou gaan worden. Kennelijk leeft het idee in de groep om nog eens een keer voor 10.00 uur het rondje afgeraffeld te hebben. Op zo’n moment is het toch fijn om de fluit bij te hebben. Je weet maar nooit wat de vakantie met je conditie gedaan heeft. Er werd dus ook een behoorlijk tempo gereden, maar iedereen scheen het goed bij te kunnen houden, dus de fluit heeft slechts enkele malen geklonken.
De temperatuur was ondertussen ook gestegen tot meer zomerse waarden, al was douche die we tussen Molenschot en Gilze kregen dankzij een sproei installatie in het veld, wellicht wat overdreven.
Bij het verlaten van de ruilverkavelingsweg tussen Gilze en Alphen werden we nogmaals verrast door een koude douche, maar ditmaal was het een bestuurder die vanuit het open raam van een tegemoetkomende auto een “rochel” richting peloton slingerde. Vast geen wielerliefhebber!
Ergens in Riel kwam Rob Kusters aan kop rijden om deze positie vervolgens pas te verlaten net voor de bebouwde kom van Baarle Nassau. Aan zijn rechterzijde had hij ondertussen een man of 6 versleten. Iedereen was natuurlijk benieuwd wat dit zou gaan betekenen op de Goudbergweg. Zeker gezien het feit dat René Janssen zich meer en meer naar achteren liet zakken naarmate we Ulicoten naderden. Hij moet daar zijn kansen al geroken hebben. Op weg richting Meerle zoals altijd de gebruikelijke tempoversnellingen, maar het duurde tot op de Steenweg naar Chaam voordat dat Bart Marinus daadwerkelijk wist te ontsnappen aan het peloton. Goei spul, die Fulcrum 3 wieltjes! (of zou het tussen de oren zitten?) Nog een lange weg te gaan in je ééntje, maar Bart weerde zich kranig. Zijn metgezellen uit Gilze en Strijbeek werden in een zetel naar de streep gebracht. De anderen die nog iets in gedachte hadden voor de finale waren gedwongen om voorin mee te draaien en het tempo rond de 40 km per uur te houden. Op een gegeven moment was het geduld van Rob Kusters op. Bij het opdraaien van de Oude Baan wist hij in één ruk het gat te dichten, met in zijn wiel een handvol potentiële profiteurs van deze kamikaze actie. Zodra Bart ingehaald was sprong dan ook Vincent Koks weg in de hoop dat niemand hem terug zou willen pakken. Helaas voor hem ging dit verhaal niet op en de groep kwam bij elkaar en ging afwachtend naar elkaar zitten kijken. Dit was het moment waarop Louis Vriens en John Kuipers op kousenvoeten wisten te ontsnappen. John kán dus wel stil zijn! En dan wordt het gokken en afwegen voor de rest. Rijd ik er wel naar toe of blijf ik zitten? Gaan ze dit volhouden, of zal de snelheid van de groep in de laatste meters genoeg zijn om de kloof te overbruggen?
Verkeerd gegokt in mijn geval. Het gat gedicht en mijn kansen verkeken. Vincent deed hierna voor de tweede keer een alles of niets poging, maar ook hij strandde in het zicht van de finish. Uiteindelijk blijkt René de beste tactiek van de dag gehad te hebben. Denken kan soms beter lonen dan hard werken!
Het vermelden waard is ook de derde plek die Karl O’Neill ondertussen al voor de tweede keer dit seizoen wist te bemachtigen. Zijn eenzame opstart kilometers in de vroege ochtend leggen hem geen windeieren.
Later op het terras bij Peter blijkt er tijdens mijn vakantie toch nog echt iets fundamenteels veranderd te zijn.
René heeft zijn Rabopetje ingeruild voor een keurig zwart Assos petje. Heeft dit iets met zijn overwinning te maken?
De koffie en het bier smaakte weer (te) goed. Iets meer dan twee uur fietsen, en iets meer dan twee uur drinken brengt het lichaam weer helemaal in balans, al dachten ze daar thuis anders over. Volgende keer misschien mijn telefoon toch maar eens thuis laten. Scheelt al gauw weer 200 gram in de finale.
Tijdens de gesprekken aan tafel werd duidelijk dat de gebroeders Koks serieus van plan zijn om een greep naar de macht in het peloton te doen. Ze hebben hun vakantiegeld van de afgelopen drie jaar bij elkaar geveegd om een nieuwe fiets aan te schaffen. Je zult in de toekomst wel even mee naar ’t Knooppunt moeten als je deze fietsen compleet wilt zien. Onderweg zien we waarschijnlijk slechts achtervork en achterwiel.
(PS: Het was 10.08 uur bij aankomst 🙂

Groet Louis

Geef een reactie

Sluit Menu