13 september 2009

Bedankt Johan!
Het was alweer de laatste toertocht van het wegseizoen 2009. Navigator Johan Gerrits heeft ons via een hele leuke route richting ‘Den Bokkerijder’ op Landgoed De Utrecht geleid, en na de pauze weer langs een andere mooie weg terug naar Galder.
Startpunt Galder om 8.00 uur. Waar normaal de helft van de groep pas ergens onderweg aanpikt, was het deze keer voor iedereen zaak om op tijd aan de start te staan. Niemand behalve Johan wist hoe de aanlooproute zou gaan verlopen. Galder was daarom al heel vroeg zwart/rood gekleurd door zo’n 25 deelnemers aan deze tocht. Niet helemaal zwart/rood helaas, want er zijn er toch nog wel eens een paar bij die de afspraak om het nieuwe tenue voor de zondagochtend te gebruiken, vergeten zijn. Van een enkeling weten we dat hij nog geen kleding heeft, maar anderen kunnen dit excuus niet gebruiken. Wie de schoen past, trekke hem aan (desnoods doe je er een blauwe overschoen over J ).
Over kleding gesproken: Via via heb ik vernomen dat Bas de bijbestelling voor nieuwe kleren binnen heeft gekregen, dus degene die nog iets zoeken, kunnen na de vakantie van Bas en Sonja bij Van Boxel in Gilze terecht.

Het weer was goed. Niet te warm, niet te koud, zo goed als droog en aanvankelijk hadden we het idee dat het met de wind ook goed meeviel. Dat bleek op de terugweg iets anders te zijn. Het eerste gedeelte van de route was tegengesteld aan onze normale zondagochtend finale. Eindelijk eens tijd om om me heen te kijken, want normaal zie ik slechts mijn eigen voorwiel, groene sneeuw of het is zelfs helemaal zwart voor mijn ogen.

“Wat is Chaam toch mooi !! ”

Ronald van Rijsbergen was ondanks de valpartij van vorige week toch weer van de partij. Met hier en daar nog wat schaafwonden, gekneusde ribben, een bloeduitstorting op zijn heup en een nieuwe helm op zijn hoofd wilde hij het weer proberen. Alleen niezen deed pijn volgens hem. Ik hoop niet dat hij met zijn zomerse tenue met korte mouwen en korte pijpen een verkoudheid op gelopen heeft! Op het optrekken, in de bochten, na, ging het hem allemaal nog best goed af. Chapeau!
Galder, Chaam, Meerle, Ulicoten, Baarle Nassau, Poppel, Retie, Arendonk, Reusel, Hooge en Lage Mierde. Als ik het me goed herinner is dat ongeveer de route geweest die we gereden hebben voordat we bij de pauzeplaats aankwamen. Met meestal een windje in de rug was het allemaal best goed te doen. Slechts af en toe een fluitje om het karakter van een toertocht niet te verliezen. Bij ‘Den Bokkerijder’ wisten ze wel raad met 25 man in een fietspak. In een rap tempo werden de koffie en diverse vlaaien opgenomen en ook uitgeserveerd. Er was zelfs tijd voor een tweede bakkie.
De terugweg verliep toch net even iets anders. Zoals gezegd was het of harder gaan waaien, óf de windrichting was ongunstiger dan op de heenweg, óf de kilometers begonnen meer en meer te tellen. Een combinatie van alle drie is natuurlijk ook mogelijk.
De rest van Brabant was ondertussen ook wakker geworden en op de smalle weggetjes waren het diverse tegenliggers die ons iedere keer weer dwongen om de waaierformatie te verlaten. En dat ging pijn doen bij sommigen. Op de eerste 5 rijen is dat nog niet zo voelbaar en daar werd dan ook stevig doorgetrokken door de erkende ‘stoempers’. De fluit moest regelmatig klinken om een maximale snelheid van 36 km/u te garanderen voor het achterveld.
In Goirle was het even gedaan met de discipline. De helft op de fietspad, de andere helft die op de autorijbaan bleef rijden. Los van het feit dat het niet mag, vind ik het er erg slordig uitzien en doet het geen goed aan ons imago.
Als het effe kan dus óf allemaal op de fietspad, óf allemaal op de weg. We zullen er nog eens een systeempje voor moeten bedenken. Bij Riel dachten we nog even de pineut te zijn door dit rijgedrag vanwege een politiebusje dat aanstalten maakte om te keren en ons te achtervolgen. Gelukkig waren ze waarschijnlijk meer bezig met de te verwachten Feijenoord supporters en lieten ze ons ongehinderd doorfietsen.
Naarmate we weer op bekender terrein kwamen werden de vaste patronen weer zichtbaar. Potentiële kandidaten voor deelname aan de finale laten zich dan wat sneller aflossen en kijken al terugzakkend iedere mogelijke concurrent even in de ogen. Was ik even blij dat ik vandaag maar tot Chaam mee hoefde! Op het moment dat het peloton de Ulicotenseweg op draaide heb ik nog geroepen om netjes twee aan twee met 32 km/uur door te fietsen tot aan Galder! Ik ga ervanuit dat dat ook gebeurd is. Feit is echter wel dat vanaf dat moment de twee fluitisten er niet meer bij waren, dus ik ben benieuwd naar de verhalen volgende week.

Sommigen van jullie zullen het onderweg mischien al gehoord hebben, anderen wellicht niet, maar onze voorzitter A3 heeft aangekondigd de hamer te willen overdragen aan iemand anders. Omdat ik dit nooit op dezelfde manier kan verwoorden als Ad zelf heeft gedaan, hierbij zijn letterlijke tekst in het bericht wat hij het bestuur heeft toegezonden:

“Ik schaam me gewoon omdat ik bijna nooit meer aanwezig ben tijdens de zondags ritten van de mooiste en snelste fietsclub van z/w nederland. Reden hiervan is simpel , ik kan het tempo niet meer volgen en ten tweede is de afstand vanuit Roosendaal te groot. En ten derde is hier in Roosendaal bijna om de hoek een fietsclub waarmee ik steeds vaker meerijd, en die met een gemiddelde van 28 tot 30 km per uur rijden.
Maar omdat ik vind dat een voorzitter van zo’n geweldige club er als het kan iedere zondag bij moet zijn, en ik niet meer aan die verwachting kan voldoen, en er steeds meer verwijdering ontstaat, heb ik besloten om als voorzitter en als lid ermee te stoppen. Ik heb deze beslissing met verdriet en tranen in m;n ogen genomen, ik zal er met de sluitingstocht alsnog proberen bij te zijn en natuurlijk ook met het jaarfeest present te zijn ,ook met de jaarvergadering zal ik er bij zijn zodat ik op een waardige manier de hamer over kan dragen.Gr A3 L”

Ik denk dat ik namens iedereen in de club spreek als ik zeg dat, ondanks dat Ad er misschien niet vaak meer bij kan zijn, hij toch door iedereen op handen wordt gedragen. Schaamte is hier dus absoluut niet op zijn plaats! In tegendeel, ik denk dat wij allemaal trots kunnen zijn op een voorzitter die zoveel van zijn leden houdt, dat hij zelfs een nieuwjaarsreceptie wil organiseren om ons toch ook nog in de winter een keertje te kunnen zien.
Het bestuur zal zich in een extra ingelaste vergadering beraden op deze onverwachte wending, en met een gepaste oplossing komen.

Nu we toch in de berichten sfeer zitten: Kethlyn Biemans, onze sponsor heeft ons benaderd om na afloop van een van de komende tochten een keer bij haar langs te komen zodat ze haar faciliteiten voor fiets- en fitness training kan laten zien. Richard en Mark zullen hier de details later nog van bekend maken.

Groet Louis

Geef een reactie

Sluit Menu