11 oktober 2009

    “Record aantal deelnemers”
    “De cirkel is rond”
    “Adje Bedankt!”
    “De eersten zullen de laatsten zijn”
    “Peter Bedankt”

Kies zelf maar een titel voor het ritverslag van afgelopen zondag 11 oktober.

Een geweldige opkomst voor de laatste tocht. Gaandeweg werd me duidelijk waarom. De laatste rit staat in de aanwezigheidscompetitie aangegeven als een heuse “driepunter”. Niemand die wilde verzaken en daarmee de kans op een tegoedbon van Van Boxel mislopen. Ik weet niet precies of in voorgaande jaren deze laatste zondagsrit ook zo vorstelijk beloond werd, maar het lijkt me dat we dit nu niet meer terug kunnen draaien. De drie punten zijn dus gegeven, en daarmee ligt ook de einduitslag vast. Aan het bestuur de taak om te oordelen over de ‘ex aequo’ plaatsen, maar daarover in de jaarvergadering van 2010 nog meer.
Naast de leden in het overzicht, waren deze dag ook weer de boys uit Etten-leur van de partij. Nico, René, Nanko en hun vierde compaan van wie ik de naam maar steeds vergeet. Het hele stel werd verder gecompleteerd door Robert Verschueren zodat uiteindelijk 31 man door het Brabantse land flitsten.
Kees had wat vertraging opgelopen, en daarom werd maar vast zonder bus vertrokken. Robert trok er als vanouds weer flink aan in het begin, zodat de groep al moeite had om aan te haken. Zelfs René was dit iets te gortig en hij liet zich dan ook opslokken door de groep. Tot genoegen van iedereen sloot ook onze scheidende voorzitter Ad Lambregts aan. Hij was al voor zevenen vertrokken in Roosendaal, en zijn achterlichtje was dan ook geen overbodige luxe. Ad nestelde zich lekker in de buik van het peloton, en bleek na afloop het tempo zeer goed verwerkt te hebben. Chappoo!, En als je wilt, kun je nog terugkomen op je besluit. In een vlot tempo werd naar Ulicoten gereden alwaar de finale weer ouderwets losbrandde. Een eerste groepje wist al richting Meerle aan het peloton ontsnappen, maar er zat te weinig schwung in deze vlucht om stand te kunnen houden. Ik heb ik niet meegekregen wie dit gat heeft dicht gereden. Echter Tonny vd Velden bedankte na afloop iedereen zó nadrukkelijk voor het ‘mee dicht rijden’ dat ik vermoed dat hij het in zijn eentje heeft moeten doen. Er zat dan ook geen mannetje van Baarle bij de eerste vier, en tsja, dan wordt je gedwongen tot knechtenwerk.
Kort voor Chaam probeerde dezelfde Tonny nog eens weg te komen, maar het was duidelijk dat we op een massasprint af zouden gaan, alhoewel John Kuipers hier op heel onorthodoxe wijze nog een stokje voor probeerde te steken. Was er eerder al weer een bidon met bidonhouder van zijn fiets gevallen, op de Goubergweg raakte hij van de weg, en kwam met een gevaarlijke slinger weer terug in de groep terecht. Gelukkig bleef de meute overeind.
De cirkel is rond: De winnaar van de eerste rit, wist ook in de laatste rit het peloton te verschalken. Met een enorme krachtsinspanning en de pijn in de rug verbijtend, wist Richard Geerts de gevestigde orde achter zich te laten. Dit moest gevierd worden, maar daarover later meer.
In ’t Knooppunt had Peter de koffie en de appelflappen al klaar staan. Na de koffie weer een mooie speech van Ad, waarin hij iedereen uitnodigde voor het feest van volgende week, en de nieuwjaarsreceptie. Van 2010 wel te verstaan. Ad sloot af met een gebaar richting de kastelein en dat zou het startteken zijn voor datgene wat voor sommigen nog een lang staartje kreeg. Daar waar alle verstandige leden op een gegeven moment weer op hun fiets richting moeder de vrouw gingen, bleef een select gezelschap over om nog maar eens op de overwinning van Richard te klinken. Als ik het me goed herinner waren het Richard Geerts, Peter Feskens, Raymond Aerts en ik zei de gek die het buiten weer langzaam donker zagen worden. Dorst hadden we allang niet meer, maar er bleef maar drank aangedragen worden, dus uiteindelijk ging ook voor ons binnen het licht uit.
Het is aan Peter van ’t Knooppunt te danken dat ik (en Richard) nog veilig thuisgekomen ben. Hij heeft onze fietsen keurig binnen gestald en ons zelf met de combi in Chaam afgezet. Ik hoop echt dat het met Raymond en Peter ook allemaal goed is afgelopen.
Ik heb thuis moeten beloven dat zoiets dit jaar niet meer gaat gebeuren, maar dit biedt weer nieuwe kansen in het nieuwe seizoen.
Tot ziens op het feest, in het bos, bij onze veldtoertocht, op de nieuwjaarsreceptie en/of de jaarvergadering!
Bedankt voor jullie sportieve bijdrage van dit seizoen.

PS: Pak me niet op de details van dit verhaal, want ik moet eerlijk zeggen dat ik na zo’n drankgelag het meeste van deze dag volledig kwijt ben.

Geef een reactie

Sluit Menu